Γράψτε ένα σχόλιο

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΜΕΤΑ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 

4 ΜΑΪΟΥ 2013

Τ ΑΓΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛ ΣΑΒΒΑΤ(πρωΐ)

« θεσωμος ταφ κα ες δου

κθοδος το Κυρου κα Θεο κα σωτρος μν ᾿Ιησο Χριστο».

Πελαγας μρτυρος (†290). Ιλαρου σου.

 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ  Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 


Περραν δεκτην τς μρας σημανει. δερες λλσσει στολν λευκν, κα Ελογσαντος ατο μετ τν Προοιμιακν, γνεται Συναπτ μεγλη παρ το Διακνου. Ετα τ, Κριε κκραξα…, στμεν δ Στχους η’, κα ψλλομεν Στιχηρναστσιμα τς κτωχου δ’ καδιμελα τς μρας γ’.

 ερες: Ελογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νν καε, κα ες τος αἰῶνας τν αἰώνων.

ναγνστης:μν.

 

·        ·      Δετε, προσκυνσωμεν κα προσπσωμεν τ βασιλεμν Θε.

·        ·      Δετε, προσκυνσωμεν κα προσπσωμεν Χριστ, τ βασιλεμν Θε.

·        ·      Δετε, προσκυνσωμεν κα προσπσωμεν ατ Χριστ, τ βασιλε κα Θεμν. 

Ψαλμςργ’(103)

·        ·      Ελγει ψυχ μου, τν Κριον, Κριε Θες μου μεγαλνθης σφόδρα.

·        ·      ξομολγησιν κα μεγαλοπρπειαν νεδσω, ναβαλλμενος φς ς μτιον.

·        ·      κτενων τν ορανν σε δῤῥιν, στεγζων ν δασιν τπερα ατο.

·        ·       τιθες νφη τν πβασιν ατο, περιπατν π πτεργων νμων.

·        ·       ποιν τος γγλους ατο πνεματα, κα τος λειτουργος ατο πυρς φλγα.

·        ·       θεμελιν τν γν π τν σφλειαν ατς, ο κλιθσεται ες τν αἰῶνα το αἰῶνος.

·        ·      βυσσος ς μτιον τ περιβλαιον ατο, π τν ρων στσονται δατα.

·        ·      ππιτιμσες σου φεξονται, π φωνς βροντς σου δειλισουσιν.

·        ·      ναβανουσιν ρη, κα καταβανουσι πεδα ες τπον, ν θεμελωσας ατ.

·        ·      ριον θου, ο παρελεσονται, οδπιστρψουσι καλψαι τν γν.

·        ·      ξαποστλλων πηγς ν φραγξιν, νμεσον τν ρων διελεσονται δατα.     

·        ·      Ποτιοσι πντα τ θηρα τογρο, προσδξονται ναγροι ες δψαν ατν.

·        ·      π’ ατ τ πετειν το ορανο κατασκηνσει κ μσου τν πετρν δσουσι φωνν.

·        ·      Ποτζων ρη κ τν περώων ατοπ καρπο τν ργων σου χορτασθσεται γ.

·        ·      ξανατλλων χρτον τοῖς κτνεσι, κα χλην τ δουλεᾳ τν νθρπων.

·        ·      Τοξαγαγεν ρτον κ τς γς κα ονος εφρανει καρδαν νθρπου.

·        ·      Τολαρναι πρσωπον ν λαίῳ καὶ ρτος καρδαν νθρπου στηρζει.

·        ·      Χορτασθσεται τ ξλα το πεδου, α κδροι το Λιβνου, ς φτευσας.

·        ·      κε στρουθα ννοσσεσουσι, τορωδιο κατοικα γεται ατν.

·        ·      ρη τψηλ τας λφοις, πτρα καταφυγ τος λαγῳος.

·        ·      ποησε σελνην ες καιρος λιος γνω τν δσιν ατο.

·        ·      θου σκτος, καγνετο νξ ν ατ διελεσονται πντα τ θηρα το δρυμο.

·        ·      Σκμνοι ρυμενοι τορπάσαι, κα ζητσαι παρ τ Θε βρσιν ατος.

·        ·      ντειλεν λιος, κα συνχθησαν, κα ες τς μνδρας ατν κοιτασθσονται.

·        ·      ξελεσεται νθρωπος π τργον ατο, καπ τν ργασαν ατοως σπρας.

·        ·      ς μεγαλνθη τργα σου, Κριε, πντα ν σοφίᾳποησας, πληρθη γ τς κτσες σου.

·        ·      Ατη θλασσα μεγλη κα ερχωρος, κερπετν οκ στιν ριθμς, ζα μικρ μετ μεγλων.

·        ·      κε πλοα διαπορεονται, δρκων οτος, ν πλασας μπαζειν ατ.

·        ·      Πντα πρς σ προσδοκσι, δοναι τν τροφν ατν εἰς εκαιρον δντος σου ατος συλλξουσιν.

·        ·      νοξαντς σου τν χερα, τ σμπαντα πλησθσονται χρησττητος ποστρψαντος δ σου τ πρσωπον, ταραχθσονται.

·        ·      ντανελες τ πνεμα ατν, κακλεψουσι, κα ες τν χον ατν πιστρψουσιν.

·        ·      ξαποστελες τ πνεμα σου, κα κτισθσονται, κανακαινιες τ πρσωπον τς γς.

·        ·      τω δξα Κυρου ες τος αἰῶνας εφρανθσεται Κριος π τος ργοις ατο.

·        ·      πιβλπων π τν γν, κα ποιν ατν τρμειν πτμενος τν ρων, κα καπνζονται.

·        ·      σω τ Κυρν τ ζω μου, ψαλ τ Θε μου ως πρχω.

·        ·      δυνθεη ατ διαλογ μου, γ δ εφρανθσομαι π τ Κυρῳ.

·        ·      κλεποιεν μαρτωλοπ τς γς, κανομοι, στε μπρχειν ατος. Ελγει, ψυχ μου, τν Κριον.

Κα πλιν

·        ·       λιοςγνωτνδσινατοθουσκτος, καγνετονξ.

·        ·       ςμεγαλνθητργασου, Κριεπντανσοφίᾳποησας.

ΔξαΠατρὶΚανν

λληλοϊα, λληλοϊα, λληλοϊα. ΔξασοιΘες (κγ‘).

λπςμν, Κριε, δξασοι


ὁ Διάκονος:

·        ·       νερντοῦΚυρουδεηθμεν.

·        Οἱχοροὶἐναλλάξ: Κύριεἐλέησον.    

·        ·       πρτῆςνωθενερνης, κατῆςσωτηραςτῶνψυχνμν, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρτῆςερνηςτουσμπαντοςκσμου, εσταθεαςτῶνγωντουΘεοκκλησιν, κατῆςτῶνπντωννσεως, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρτοῦγουοκουτοτου, κατῶνμετπστεως, ελαβεας, καφβουΘεοεσιντωννατ, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρτῶνεσεβνκαρθοδξωνχριστιανν, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρτοῦρχιεπισκπουμν, (τοδεῖνος),τοτιμουπρεσβυτερου, τῆςνΧριστδιακονας, παντςτοῦΚλρουκατοῦΛαο, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρτῆςπλεωςτατης, πσηςπλεωςκαχώραςκατῶνπστειοκοντωννατας, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρεκρασαςἀέρων, εφοραςτῶνκαρπντῆςγςκακαιρνερηνικν, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρπλεντων, δοιποροντων, νοσοντων, καμνντων, αχμαλτωνκατῆςσωτηραςατν, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       πρτοῦυσθναιμςππσηςθλψεως, ργς, κινδνουκανγκης, τοΚυρουδεηθμεν.

·        ·       ντιλαβο, σσον, λησονκαδιαφλαξονμς, Θες, τσχριτι.

·        ·       ΤῆςΠαναγας, χρντου, περευλογημνης, νδξου, ΔεσπονηςμνΘεοτκουκαειπαρθνουΜαρας, μετπντωντῶνγωνμνημονεσαντες, αυτοςκαλλλουςκαπσαντνζωνμν, ΧρισττΘεπαραθμεθα.

·        αχορς:ΣοΚριε.

 ερες:τιπρπεισοι, πσαδξα, τιμκαπροσκνησις, τΠατρκατΥἱῷκατγίῳΠνεματι, ννκαεκαεςτοὺςαἰῶναςτῶναἰώνων.

αΧορς:μν.

Ετατ, Κριεκκραξα, στμενδΣτχουςη‘, καψλλομενΣτιχηρναστσιματςκτωχουδκαδιμελατςμραςγ‘.

αχορός

Ἦχοςα‘  Ψαλμςρμ’ (140)

·        Κριεκκραξαπρςσ, εσκουσνμου, εσκουσνμου, Κριε. Κριε, κκραξαπρςσ, εσκουσνμουπρσχεςτφωντςδεσεςμου, ντκεκραγναιμπρςσεσκουσνμου, Κριε.

     ὁ β’ χορός

·        Κατευθυνθτω προσευχ μου, ς θυμαμα νπιν σου παρσις τν χειρν μου θυσα σπεριν εσκουσν μου, Κριε.

ὁ α’ χορός

 

·        Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου, καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.

ὁ β’ χορός

 

·        Μὴ ἐκκλίνῃς τὴν καρδίαν μου εἰς λόγους πονηρίας, τοῦ προφασίζεσθαι προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις.

ὁ α’ χορός

 

·        Σὺν ἀνθρώποις ἐργαζομένοις τὴν ἀνομίαν, καὶ οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν.

ὁ β’ χορός

 

·         Παιδεύσει με δίκαιος ἐν ἐλέει, καὶ ἐλέγξει με, ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου.

ὁ α’ χορός

 

·        τι ἔτι καὶ ἡ προσευχή μου ἐν ταῖς εὐδοκίαις αὐτῶν κατεπόθησαν ἐχόμενα πέτρας οἱ κριταὶ αὐτῶν.

ὁ β’ χορός

 

·         Ἀκούσονται τὰ ῥήματά μου, ὅτι ἡδύνθησαν ὡσεὶ πάχος γῆς ἐῤῥάγη ἐπὶ τῆς γῆς, διεσκορπίσθη τὰ ὀστᾶ αὐτῶν παρὰ τὸν ᾅδην.

ὁ α’ χορός

 

·        τι πρὸς σέ, Κύριε, Κύριε, οἱ ὀφθαλμοὶ μου ἐπὶ σοὶ ἤλπισα, μὴ ἀντανέλῃς τὴν ψυχήν μου.

ὁ β’ χορός

 

·         Φύλαξόν με ἀπὸ παγίδος ἧς συνεστήσαντό μοι, καὶ ἀπὸ σκανδάλων τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν.

ὁ α’ χορός

 

·         Πεσοῦνται ἐν ἀμφιβλήστρῳ αὐτῶν οἱ ἁμαρτωλοί, κατὰ μόνας εἰμὶ ἐγώ, ἕως ἂν παρέλθω.

 

·        Ψαλμὸς ρμα’ (141)

ὁ β’ χορός

 

·        Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐδεήθην.

ὁ α’ χορός

 

·         κχεῶ  ἐνώπιον αὐτοῦ τὴν δέησίν μου, τὴν θλῖψίν μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ.

ὁ β’ χορός

 

·        Ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὸ πνεῦμά μου, καὶ σὺ ἔγνως τὰς τρίβους μου.

ὁ α’ χορός

 

·        ν ὁδῷ ταύτῃ, ᾗ ἐπορευόμην, ἔκρυψαν παγίδα μοι.

ὁ β’ χορός

 

·         Κατενόουν εἰς τὰ δεξιά, καὶ ἐπέβλεπον, καὶ  οὐκ  ἦν ὁ ἐπιγινώσκων με.

ὁ α’ χορός

 

·         πώλετο φυγὴ ἀπ’ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκζητῶν τὴν ψυχήν μου.

ὁ β’ χορός

 

·         κέκραξα πρὸς σέ, Κύριε εἶπα· Σὺ εἶ ἡ ἐλπίς μου, μερίς μου εἶ ἐν γῇ ζώντων.

ὁ α’ χορός

 

·         Πρόσχες πρὸς τὴν δέησίν μου, ὅτι ἐταπεινώθην σφόδρα.

ὁ β’ χορός

 

·        ῦσαί με ἐκ τῶν καταδιωκόντων με, ὅτι ἐκραταιώθησαν ὑπὲρ ἐμέ.

ὁ α’ χορός

·         ξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου, τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου.

ὁ β’ χορός

·          μὲ ὑπομενοῦσι δίκαιοι, ἕως οὗ ἀνταποδῶς μοι.

 

Στιχηρναστσιμα

 ἦχος α’

ὁ α’ χορός

Στίχ.   κ βαθέων ἐκέκραξά σοι, Κύριε, Κύριε εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου.

Τς σπερινς μν εχς, πρσδεξαι γιε Κριε κα παρσχου μν, φεσιν μαρτιν, τι μνος ε δεξας, ν κσμ τν νστασιν.

ἦχος ὁ αὐτὸς

ὁ β’ χορός

Στίχ. Γενηθήτω τὰ ὦτά σου προσέχοντα εἰς τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου.

Κυκλσατε λαο Σιν, κα περιλβετε ατν, κα δτε δξαν ν ατ, τναστντι κ νεκρν, τι ατς στιν Θες μν, λυτρωσμενος μς, κ τν νομιν μν. 

ὁ α’ χορός

Στίχ. ν νομας παρατηρσης, Κριε, Κριε τίς ποστσεται; τι παρ σολασμός στιν.

ἦχος ὁ αὐτὸς

Δετε λαομνσωμεν, κα προσκυνσωμεν Χριστν, δοξζοντες ατο τν κ νεκρν νστασιν, τι ατς στιν Θες μν, κ τς πλνης τοχθρο, τν Κσμον λυτρωσμενος.  

 ὁ β’ χορός

Στίχ.νεκεν τονματς σου πμειν σε, Κριε, πμεινεν ψυχ μου ες τν λγον σου, λπισεν ψυχ μου π τν Κριον.

ἦχος ὁ αὐτὸς

Τ Πθει σου Χριστ, παθν λευθερθημεν, κα τναστσει σου, κ φθορς λυτρθημεν. Κριε δξα σοι.

Στιχηρδιμελα

ὁ α’ χορός

χος πλ. δ’

Στίχ. π φυλακς πρωΐας μχρι νυκτς, π φυλακς πρωΐας, λπιστω σραὴλ π τν Κριον.

Σμερον ᾍδης στνων βο, συνφερ μοι, ε τν κ Μαρας γεννηθντα, μπεδεξμην, λθν γρ π’ μ, τ κρτος μου λυσε, πλας χαλκς συντριψε, ψυχς ς κατεχον τ πρν, Θες ν νστησε. Δξα Κριε τ Σταυρ σου, κα τναστσει σου.  

 ὁ β’ χορός

Στίχ. τι παρ τ Κυρῳ τλεος κα πολλ παρ’ ατ λτρωσις κα ατς λυτρσεται τν σραὴλ κ πασν τν νομιν ατο

Σμερον ᾍδης στνων βοᾷ, συνέφερέ μοι…

 ὁ α’ χορός

Στίχ. Ανετε τν κριον πντα τθνη παινσατε ατν πντες ο λαο.

χος ὁ αὐτὸς

Σμερον ᾍδης στνων βοᾷ, κατελθη μου ξουσα, δεξμην θνητν, σπερ να τν θανόντων, τοτον δ κατχειν λως οκ σχω, λλ’ πολ μετ τοτου, ν βασλευον, γ εχον τος νεκρος π’ αἰῶνος, λλ οτος δο πντας γερει. Δξα Κριε τ Σταυρ σου, κα τναστσει σου.  

ὁ β’ χορός

Στίχ. τι κραταιθη τλεος ατοφ’ μς, καλθεια το κυρου μνει ες τν αἰῶνα.

χος ατς

Σμερον ᾍδης στνων βο, κατεπθη μου τ κρτος, ποιμν σταυρθη, κα τν δμ νστησεν, νπερ βασλευον στρημαι, κα ος κατπιον σχσας, πντας ξμεσα, κνωσε τος τφους σταυρωθες, οκ σχει το θαντου τ κρτος. Δξα Κριε τ Σταυρ σου, κα τναστσει σου.

ὁ α’χορὸς

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

 χος πλ. β’

Τν σμερον μυστικς, μγας Μωϋσς προδιετυποτο λγων. Κα ελγησεν Θες, τν μραν τν βδμην, τοτο γρ στι τ ελογημνον Σββατον, ατη στν τς καταπασεως μρα, ν ᾗ κατπαυσεν π πντων τν ργων ατο, Μονογενς Υἱὸς το Θεο, δι τς κατ τν θνατον οκονομας, τ σαρκ σαββατσας, κα ες ν, πλιν πανελθν, δι τς ναστσεως, δωρσατο μν ζων τν αἰώνιον, ς μνος γαθς κα φιλνθρωπος.

ὁ β’ χορός

Κα νν… Θεοτοκον  χος α’

Τν παγκσμιον δξαν, τν ξ νθρπων σπαρεσαν, κα τν Δεσπτην τεκοσαν, τν πουρνιον πλην, μνσωμεν Μαραν τν Παρθνον, τν σωμτων τσμα, κα τν πιστν τγκαλλπισμα, ατη γρ νεδεχθη ορανς κα νας τς θετητος, ατη τ μεστοιχον τς χθρας καθελοσα, ερνην ντεισξε, κα τ βασλειον νῳξε. Τατην ον κατχοντες τς πστεως τν γκυραν, πρμαχον χομεν τν ξ ατς τεχθντα Κριον. Θαρσετω τονυν, θαρσετω λας το Θεο, κα γρ ατς πολεμσει, τος χθρος ς παντοδναμος.


νγνωσμα  Α’

Γενσεως τνγνωσμα

εφ. Α’, 1-13)

ν ρχποησεν Θες τν ορανν καὶ τὴν γῆν.  ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος.  καὶ εἶπεν ὁ θεός Γενηθήτω φῶς. καὶ ἐγένετο φῶς.  καὶ εἶδεν ὁ θεὸς τὸ φῶς ὅτι καλόν. καὶ διεχώρισεν ὁ θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους.  καὶ ἐκάλεσεν ὁ θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσεν νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα μία.  Καὶ εἶπεν ὁ θεός Γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καὶ ἔστω διαχωρίζον ἀνὰ μέσον ὕδατος καὶ ὕδατος. καὶ ἐγένετο οὕτως.  καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸ στερέωμα, καὶ διεχώρισεν ὁ θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ ὕδατος, ὃ ἦν ὑποκάτω τοῦ στερεώματος, καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπάνω τοῦ στερεώματος.  καὶ ἐκάλεσεν ὁ θεὸς τὸ στερέωμα οὐρανόν. καὶ εἶδεν ὁ θεὸς ὅτι καλόν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα δευτέρα.  Καὶ εἶπεν ὁ θεός Συναχθήτω τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς συναγωγὴν μίαν, καὶ ὀφθήτω ἡ ξηρά. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ συνήχθη τὸ ὕδωρ τὸ ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν, καὶ ὤφθη ἡ ξηρά.  καὶ ἐκάλεσεν ὁ θεὸς τὴν ξηρὰν γῆν καὶ τὰ συστήματα τῶν ὑδάτων ἐκάλεσεν θαλάσσας. καὶ εἶδεν ὁ θεὸς ὅτι καλόν.  καὶ εἶπεν ὁ θεός Βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ’ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως.  καὶ ἐξήνεγκεν ἡ γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ’ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶδεν ὁ θεὸς ὅτι καλόν.  καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα τρίτη.

 


νγνωσμα Δ’

Προφητεας ων τνγνωσμα

εφ. Α’ – Δ’)

γνετο λγος Κυρου πρς ωνν, τν τομαθλέγων·  ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ, ὅτι ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς κακίας αὐτῆς πρός με.  καὶ ἀνέστη ᾿Ιωνᾶς τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσὶς ἐκ προσώπου Κυρίου καὶ κατέβη εἰς ᾿Ιόππην καὶ εὗρε πλοῖον βαδίζον εἰς Θαρσὶς καὶ ἔδωκε τὸν ναῦλον αὐτοῦ καὶ ἐνέβη εἰς αὐτὸ τοῦ πλεῦσαι μετ᾿ αὐτῶν εἰς Θαρσὶς ἐκ προσώπου Κυρίου.  καὶ Κύριος ἐξήγειρε πνεῦμα μέγα εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐγένετο κλύδων μέγας ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ τὸ πλοῖον ἐκινδύνευε τοῦ συντριβῆναι.  καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ναυτικοὶ καὶ ἀνεβόησαν ἕκαστος πρὸς τὸ θεὸν αὐτοῦ καὶ ἐκβολὴν ἐποιήσαντο τῶν σκευῶν τῶν ἐν τῷ πλοίῳ εἰς τὴν θάλασσαν τοῦ κουφισθῆναι ἀπ᾿ αὐτῶν. ᾿Ιωνᾶς δὲ κατέβη εἰς τὴν κοίλην τοῦ πλοίου καὶ ἐκάθευδε καὶ ἔρρεγχε. καὶ προσῆλθε πρὸς αὐτὸν ὁ πρωρεὺς καὶ εἶπεν αὐτῷ· τί σὺ ρέγχεις; ἀνάστα καὶ ἐπικαλοῦ τὸν Θεόν σου, ὅπως διασώσῃ ὁ Θεὸς ἡμᾶς καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα.  καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ· δεῦτε βάλωμεν κλήρους καὶ ἐπιγνῶμεν τίνος ἕνεκεν ἡ κακία αὕτη ἐστὶν ἐν ἡμῖν; καὶ ἔβαλον κλήρους, καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ ᾿Ιωνᾶν.  καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· ἀπάγγειλον ἡμῖν τίνος ἕνεκεν ἡ κακία αὕτη ἐστὶν ἐν ἡμῖν; τίς σου ἡ ἐργασία ἐστί; καὶ πόθεν ἔρχῃ, καὶ τοῦ πορεύῃ, καὶ ἐκ ποίας χώρας καὶ ἐκ ποίου λαοῦ εἶ σύ;  καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· δοῦλος Κυρίου εἰμὶ ἐγὼ καὶ τὸν Κύριον Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐγὼ σέβομαι, ὃς ἐποίησε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν.  καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβον μέγαν καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· τί τοῦτο ἐποίησας; διότι ἔγνωσαν οἱ ἄνδρες, ὅτι ἐκ προσώπου Κυρίου ἦν φεύγων, ὅτι ἀπήγγειλεν αὐτοῖς.  καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· τί ποιήσομέν σοι καὶ κοπάσει ἡ θάλασσα ἀφ᾿ ἡμῶν; ὅτι ἡ θάλασσα ἐπορεύετο καὶ ἐξήγειρε μᾶλλον κλύδωνα.  καὶ εἶπεν ᾿Ιωνᾶς πρὸς αὐτούς· ἄρατέ με καὶ ἐμβάλετέ με εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ κοπάσει ἡ θάλασσα ἀφ᾿ ὑμῶν· διότι ἔγνωκα ἐγὼ ὅτι δι᾿ ἐμὲ ὁ κλύδων ὁ μέγας οὗτος ἐφ᾿ ὑμᾶς ἐστι.  καὶ παρεβιάζοντο οἱ ἄνδρες τοῦ ἐπιστρέψαι πρὸς τὴν γῆν καὶ οὐκ ἠδύναντο, ὅτι ἡ θάλασσα ἐπορεύετο καὶ ἐξηγείρετο μᾶλλον ἐπ᾿ αὐτούς.  καὶ ἀνεβόησαν πρὸς Κύριον καὶ εἶπαν· μηδαμῶς, Κύριε, μὴ ἀπολώμεθα ἕνεκεν τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τούτου, καὶ μὴ δῷς ἐφ᾿ ἡμᾶς αἷμα δίκαιον, διότι σύ, Κύριε, ὃν τρόπον ἐβούλου, πεποίηκας.  καὶ ἔλαβον τὸν ᾿Ιωνᾶν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς.  καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβῳ μεγάλῳ τὸν Κύριον καὶ ἔθησαν θυσίαν τῷ Κυρίῳ καὶ ηὔξαντο τὰς εὐχάς. ΚΑΙ προσέταξε Κύριος κήτει μεγάλῳ καταπιεῖν τὸν ᾿Ιωνᾶν· καὶ ἦν ᾿Ιωνᾶς ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.  καὶ προσηύξατο ᾿Ιωνᾶς πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους  καὶ εἶπεν· ᾿Εβόησα ἐν θλίψει μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου, καὶ εἰσήκουσέ μου· ἐκ κοιλίας ᾅδου κραυγῆς μου ἤκουσας φωνῆς μου.  ἀπέρριψάς με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης, καὶ ποταμοὶ ἐκύκλωσάν με· πάντες οἱ μετεωρισμοί σου καὶ τὰ κύματά σου ἐπ᾿ ἐμὲ διῆλθον.  καὶ ἐγὼ εἶπα· ἀπῶσμαι ἐξ ὀφθαλμῶν σου· ἆρα προσθήσω τοῦ ἐπιβλέψαι με πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου;  περιεχύθη μοι ὕδωρ ἕως ψυχῆς, ἄβυσσος ἐκύκλωσέ με ἐσχάτη, ἔδυ ἡ κεφαλή μου εἰς σχισμὰς ὀρέων.  κατέβην εἰς γῆν, ἧς οἱ μοχλοὶ αὐτῆς κάτοχοι αἰώνιοι, καὶ ἀναβήτω ἐκ φθορᾶς ἡ ζωή μου, πρὸς σὲ Κύριε ὁ Θεός μου.  ἐν τῷ ἐκλείπειν ἀπ᾿ ἐμοῦ τὴν ψυχήν μου τοῦ Κυρίου ἐμνήσθην, καὶ ἔλθοι πρὸς σὲ ἡ προσευχή μου εἰς ναὸν τὸ ἅγιόν σου.  φυλασσόμενοι μάταια καὶ ψευδῆ ἔλεον αὐτῶν ἐγκατέλιπον.  ἐγὼ δὲ μετὰ φωνῆς αἰνέσεως καὶ ἐξομολογήσεως θύσω σοι, ὅσα ηὐξάμην ἀποδώσω σοι εἰς σωτηρίαν μου τῷ Κυρίῳ.  Καὶ προσέταξε Κύριος τῷ κήτει, καὶ ἐξέβαλε τὸν ᾿Ιωνᾶν ἐπὶ τὴν ξηράν.  ΚΑΙ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ᾿Ιωνᾶν ἐκ δευτέρου λέγων·  ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ κατὰ τὸ κήρυγμα τὸ ἔμπροσθεν, ὃ ἐγὼ ἐλάλησα πρός σε.  καὶ ἀνέστη ᾿Ιωνᾶς καὶ ἐπορεύθη εἰς Νινευή, καθὰ ἐλάλησε Κύριος· ἡ δὲ Νινευὴ ἦν πόλις μεγάλη τῷ Θεῷ ὡσεὶ πορείας ὁδοῦ τριῶν ἡμερῶν.  καὶ ἤρξατο ᾿Ιωνᾶς τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν πόλιν ὡσεὶ πορείαν ἡμέρας μιᾶς καὶ ἐκήρυξε καὶ εἶπεν· ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευὴ καταστραφήσεται.  καὶ ἐπίστευσαν οἱ ἄνδρες Νινευὴ τῷ Θεῷ καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύσαντο σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν.  καὶ ἤγγισεν ὁ λόγος πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Νινευή, καὶ ἐξανέστη ἀπὸ τοῦ θρόνου αὐτοῦ καὶ περιείλετο τὴν στολὴν αὐτοῦ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ καὶ περιεβάλετο σάκκον καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ σποδοῦ.  καὶ ἐκηρύχθη καὶ ἐρρέθη ἐν τῇ Νινευὴ παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ παρὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ λέγων· οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη καὶ οἱ βόες καὶ τὰ πρόβατα μὴ γευσάσθωσαν μηδὲ νεμέσθωσαν μηδὲ ὕδωρ πιέτωσαν.  καὶ περιεβάλλοντο σάκκους οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη, καὶ ἀνεβόησαν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῶς· καὶ ἀπέστρεψαν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτῶν τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς ἀδικίας τῆς ἐν χερσὶν αὐτῶν λέγοντες·  τίς οἶδεν εἰ μετανοήσει ὁ Θεὸς καὶ ἀποστρέψει ἐξ ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα;  καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν, ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν, καὶ μετενόησεν ὁ Θεὸς ἐπὶ τῇ κακίᾳ, ᾗ ἐλάλησε τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἐποίησε. ΚΑΙ ἐλυπήθη Ἰωνᾶς λύπην μεγάλην καὶ συνεχύθη,  καὶ προσηύξατο πρὸς Κύριον καὶ εἶπεν· Ὦ Κύριε, οὐχ οὗτοι οἱ λόγοι μου ἔτι ὄντος μου ἐν τῇ γῇ μου; διὰ τοῦτο προέφθασα τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσίς, διότι ἔγνων ὅτι σὺ ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις.  καὶ νῦν, δέσποτα Κύριε, λάβε τὴν ψυχήν μου ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι καλὸν τὸ ἀποθανεῖν με μᾶλλον, ἢ ζῆν με.  καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Ἰωνᾶν· εἰ σφόδρα λελύπησαι σύ;  καὶ ἐξῆλθεν Ἰωνᾶς ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἐκάθισεν ἀπέναντι τῆς πόλεως· καὶ ἐποίησεν ἑαυτῷ ἐκεῖ σκηνὴν καὶ ἐκάθητο ὑποκάτω αὐτῆς, ἕως οὗ ἀπίδῃ τί ἔσται τῇ πόλει.  καὶ προσέταξε Κύριος ὁ Θεὸς κολοκύνθῃ, καὶ ἀνέβη ὑπὲρ κεφαλῆς τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ εἶναι σκιὰν ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ σκιάζειν αὐτῷ ἀπὸ τῶν κακῶν αὐτοῦ. καὶ ἐχάρη Ἰωνᾶς ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ χαρὰν μεγάλην.  καὶ προσέταξεν ὁ Θεὸς σκώληκι ἑωθινῇ τῇ ἐπαύριον, καὶ ἐπάταξε τὴν κολοκύνθαν, καὶ ἀπεξηράνθη.  καὶ ἐγένετο ἅμα τῷ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον καὶ προσέταξεν ὁ Θεὸς πνεύματι καύσωνι συγκαίοντι, καὶ ἐπάταξεν ὁ ἥλιος ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωνᾶ· καὶ ὠλιγοψύχησε καὶ ἐπελέγετο τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ εἶπε· καλόν μοι ἀποθανεῖν με ἢ ζῆν.  καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς πρὸς Ἰωνᾶν· εἰ σφόδρα λελύπησαι σὺ ἐπὶ τῇ κολοκύνθῃ; καὶ εἶπε· σφόδρα λελύπημαι ἐγὼ ἕως θανάτου.  καὶ εἶπε Κύριος· σὺ ἐφείσω ὑπὲρ τῆς κολοκύνθης, ὑπὲρ ἧς οὐκ ἐκακοπάθησας ἐπ᾿ αὐτὴν οὐδὲ ἐξέθρεψας αὐτήν, ἣ ἐγενήθη ὑπὸ νύκτα καὶ ὑπὸ νύκτα ἀπώλετο.  ἐγὼ δὲ οὐ φείσομαι ὑπὲρ Νινευὴ τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ἐν ᾗ κατοικοῦσι πλείους ἢ δώδεκα μυριάδες ἀνθρώπων, οἵτινες οὐκ ἔγνωσαν δεξιὰν αὐτῶν ἢ ἀριστερὰν αὐτῶν, καὶ κτήνη πολλά

 


νγνωσμα ΙΕ’

Προφητεας Δανιλ τνγνωσμα

εφ. Γ’, 1-23 καμνου Τριν Παδων 1-33)

ΕΤΟΥΣ ὀκτωκαιδεκάτου Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεὺς ἐποίησεν εἰκόνα χρυσῆν, ὕψος αὐτῆς πήχεων ἑξήκοντα, εὖρος αὐτῆς πήχεων ἕξ, καὶ ἔστησεν αὐτὴν ἐν πεδίῳ Δεειρᾷ, ἐν χώρᾳ Βαβυλῶνος.  καὶ ἀπέστειλε συναγαγεῖν τοὺς ὑπάτους καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς τοπάρχας, ἡγουμένους τε καὶ τυράννους καὶ τοὺς ἐπ’ ἐξουσιῶν καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας τῶν χωρῶν ἐλθεῖν εἰς τὰ ἐγκαίνια τῆς εἰκόνος, ἣν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς.  καὶ συνήχθησαν οἱ τοπάρχαι, ὕπατοι, στρατηγοί, ἡγούμενοι, τύραννοι μεγάλοι, οἱ ἐπ’ ἐξουσιῶν καὶ πάντες οἱ ἄρχοντες τῶν χωρῶν εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν τῆς εἰκόνος, ἣν ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς, καὶ εἱστήκεισαν ἐνώπιον τῆς εἰκόνος.  καὶ ὁ κήρυξ ἐβόα ἐν ἰσχύΐ· ὑμῖν λέγεται, λαοί, φυλαί, γλῶσσαι·  ᾗ ἂν ὥρᾳ ἀκούσητε τῆς φωνῆς τῆς σάλπιγγος, σύριγγός τε καὶ κιθάρας, σαμβύκης τε καὶ ψαλτηρίου, συμφωνίας καὶ παντὸς γένους μουσικῶν, πίπτοντες προσκυνεῖτε τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ᾗ ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς·  καὶ ὃς ἂν μὴ πεσὼν προσκυνήσῃ, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐμβληθήσεται εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην.  καὶ ἐγένετο ὅταν ἤκουον οἱ λαοὶ τῆς φωνῆς τῆς σάλπιγγος, σύριγγός τε καὶ κιθάρας, σαμβύκης τε καὶ ψαλτηρίου καὶ συμφωνίας καὶ παντὸς γένους μουσικῶν, πίπτοντες πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι, προσεκύνουν τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ᾗ ἔστησε Ναβουχοδονόσορ ὁ βασιλεύς.  τότε προσήλθοσαν ἄνδρες Χαλδαῖοι καὶ διέβαλον τοὺς ᾿Ιουδαίους  τῷ βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ· βασιλεῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας ζῆθι.  σὺ βασιλεῦ, ἔθηκας δόγμα πάντα ἄνθρωπον, ὃς ἂν ἀκούσῃ τῆς φωνῆς τῆς σάλπιγγος, σύριγγός τε καὶ κιθάρας, σαμβύκης καὶ ψαλτηρίου καὶ συμφωνίας καὶ παντὸς γένους μουσικῶν  καὶ μὴ πεσὼν προσκυνήσῃ τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ἐμβληθήσεται εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην.  εἰσὶν ἄνδρες ᾿Ιουδαῖοι, οὓς κατέστησας ἐπὶ τὰ ἔργα τῆς χώρας Βαβυλῶνος, Σεδράχ, Μισάχ, ᾿Αβδεναγώ, οἳ οὐχ ὑπήκουσαν, βασιλεῦ, τῷ δόγματί σου, τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύουσι, καὶ τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ᾗ ἔστησας, οὐ προσκυνοῦσι.  τότε Ναβουχοδονόσορ ἐν θυμῷ καὶ ὀργῇ εἶπεν ἀγαγεῖν τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ ᾿Αβδεναγώ, καὶ ἤχθησαν ἐνώπιον τοῦ βασιλέως.  καὶ ἀπεκρίθη Ναβουχοδονόσορ καὶ εἶπεν αὐτοῖς· εἰ ἀληθῶς Σεδράχ, Μισάχ, ᾿Αβδεναγώ, τοῖς θεοῖς μου οὐ λατρεύετε καὶ τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ᾗ ἔστησα, οὐ προσκυνεῖτε;  νῦν οὖν εἰ ἔχετε ἑτοίμως, ἵνα ὡς ἂν ἀκούσητε τῆς φωνῆς τῆς σάλπιγγος, σύριγγός τε καὶ κιθάρας, σαμβύκης τε καὶ ψαλτηρίου καὶ συμφωνίας καὶ παντὸς γένους μουσικῶν, πεσόντες προσκυνήσητε τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ, ᾗ ἐποίησα· ἐὰν δὲ μὴ προσκυνήσητε, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐμβληθήσεσθε εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην. καὶ τίς ἐστι Θεός, ὃς ἐξελεῖται ὑμᾶς ἐκ τῶν χειρῶν μου;  καὶ ἀπεκρίθησαν Σεδράχ, Μισάχ, ᾿Αβδεναγὼ λέγοντες τῷ βασιλεῖ Ναβουχοδονόσορ· οὐ χρείαν ἔχομεν ἡμεῖς περὶ τοῦ ρήματος τούτου ἀποκριθῆναί σοι·  ἔστι γὰρ Θεὸς ἡμῶν ἐν οὐρανοῖς, ᾧ ἡμεῖς λατρεύομεν, δυνατὸς ἐξελέσθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης, καὶ ἐκ τῶν χειρῶν σου, βασιλεῦ, ρύσεται ἡμᾶς·  καὶ ἐὰν μή, γνωστὸν ἔστω σοι, βασιλεῦ, ὅτι τοῖς θεοῖς σου οὐ λατρεύομεν καὶ τῇ εἰκόνι, ᾗ ἔστησας, οὐ προσκυνοῦμεν.  τότε Ναβουχοδονόσορ ἐπλήσθη θυμοῦ, καὶ ἡ ὄψις τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἠλλοιώθη ἐπὶ Σεδράχ, Μισὰχ καὶ ᾿Αβδεναγώ, καὶ εἶπεν ἐκκαῦσαι τὴν κάμινον ἑπταπλασίως, ἕως οὗ εἰς τέλος ἐκκαῇ·  καὶ ἄνδρας ἰσχυροὺς ἰσχύϊ εἶπε πεδήσαντας τὸν Σεδράχ, Μισὰχ καὶ ᾿Αβδεναγὼ ἐμβαλεῖν εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην.  τότε οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι ἐπεδήθησαν σὺν τοῖς σαραβάροις αὐτῶν καὶ τιάραις καὶ περικνημίσι καὶ ἐβλήθησαν εἰς τὸ μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης,  ἐπεὶ τὸ ρῆμα τοῦ βασιλέως ὑπερίσχυσε καὶ ἡ κάμινος ἐξεκαύθη ἐκ περισσοῦ.  καὶ οἱ τρεῖς οὗτοι, Σεδράχ, Μισὰχ καὶ ᾿Αβδεναγώ, ἔπεσον εἰς μέσον τῆς καμίνου τοῦ πυρὸς τῆς καιομένης πεπεδημένοι. καὶ περιεπάτουν ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν καὶ εὐλογοῦντες τὸν Κύριον. _____ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΖΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ :ΚΑΙ συστὰς ᾿Αζαρίας προσύξατο οὕτως καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ἐν μέσῳ τοῦ πυρὸς εἶπεν·  Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ αἰνετός, καὶ δεδοξασμένον τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας,  ὅτι δίκαιος εἶ ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐποίησας ἡμῖν, καὶ πάντα τὰ ἔργα σου ἀληθινά, καὶ εὐθεῖαι αἱ ὁδοί σου, καὶ πᾶσαι αἱ κρίσεις σου ἀλήθεια,  καὶ κρίματα ἀληθείας ἐποίησας κατὰ πάντα, ἃ ἐπήγαγες ἡμῖν καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν τὴν τῶν πατέρων ἡμῶν ῾Ιερουσαλήμ, ὅτι ἐν ἀληθείᾳ καὶ κρίσει ἐπήγαγες ταῦτα πάντα, διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.  ὅτι ἡμάρτομεν καὶ ἠνομήσαμεν ἀποστῆναι ἀπὸ σοῦ  καὶ ἐξημάρτομεν ἐν πᾶσι καὶ τῶν ἐντολῶν σου οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ συνετηρήσαμεν οὐδὲ ἐποιήσαμεν καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν, ἵνα εὖ ἡμῖν γένηται.  καὶ πάντα, ὅσα ἐπήγαγες ἡμῖν καὶ πάντα ὅσα ἐποίησας ἡμῖν, ἐν ἀληθινῇ κρίσει ἐποίησας  καὶ παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, ἐχθίστων ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηροτάτῳ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν.  καὶ νῦν οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἀνοῖξαι τὸ στόμα· αἰσχύνη καὶ ὄνειδος ἐγενήθημεν τοῖς δούλοις σου καὶ τοῖς σεβομένοις σε.  μὴ δὴ παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος διὰ τὸ ὄνομά σου καὶ μὴ διασκεδάσῃς τὴν διαθήκην σου  καὶ μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ’ ἡμῶν διὰ ῾Αβραὰμ τὸν ἠγαπημένον ὑπὸ σοῦ καὶ διὰ ᾿Ισαὰκ τὸν δοῦλόν σου καὶ ᾿Ισραὴλ τὸν ἅγιόν σου,  οἷς ἐλάλησας πληθῦναι τὸ σπέρμα αὐτῶν ὡς τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡς τὴν ἄμμον τὴν παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης.  ὅτι, δέσποτα, ἐσμικρύνθημεν παρὰ πάντα τὰ ἔθνη καί ἐσμεν ταπεινοὶ ἐν πάσῃ τῇ γῇ σήμερον διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν,  καὶ οὐκ ἔστιν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ ἄρχων καὶ προφήτης καὶ ἡγούμενος, οὐδὲ ὁλοκαύτωσις οὐδὲ θυσία οὐδὲ προσφορὰ οὐδὲ θυμίαμα, οὐ τόπος τοῦ καρπῶσαι ἐνώπιόν σου καὶ εὑρεῖν ἔλεος·  ἀλλ’ ἐν ψυχῇ συντετριμμένῃ καὶ πνεύματι ταπεινώσεως προσδεχθείημεν  ὡς ἐν ὁλοκαυτώμασι κριῶν καὶ ταύρων καὶ ὡς ἐν μυριάσιν ἀρνῶν πιόνων, οὕτως γενέσθω ἡ θυσία ἡμῶν ἐνώπιόν σου σήμερον καὶ ἐκτελέσαι ὄπισθέν σου, ὅτι οὐκ ἔσται αἰσχύνη τοῖς πεποιθόσιν ἐπὶ σέ.  καὶ νῦν ἐξακολουθοῦμεν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ καὶ φοβούμεθά σε καὶ ζητοῦμεν τὸ πρόσωπόν σου,  μὴ καταισχύνῃς ἡμᾶς, ἀλλὰ ποίησον μεθ’ ἡμῶν κατὰ τὴν ἐπιείκειάν σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου  καὶ ἐξελοῦ ἡμᾶς κατὰ τὰ θαυμάσιά σου καὶ δὸς δόξαν τῷ ὀνόματί σου, Κύριε. καὶ ἐντραπείησαν πάντες οἱ ἐνδεικνύμενοι τοῖς δούλοις σου κακὰ  καὶ καταισχυνθείησαν ἀπὸ πάσης δυναστείας, καὶ ἡ ἰσχὺς αὐτῶν συντριβείη·  καὶ γνώτωσαν ὅτι σὺ εἶ Κύριος Θεὸς μόνος καὶ ἔνδοξος ἐφ’ ὅλην τὴν οἰκουμένην.  Καὶ οὐ διέλιπον οἱ ἐμβάλλοντες αὐτοὺς ὑπηρέται τοῦ βασιλέως καίοντες τὴν κάμινον νάφθαν καὶ πίσσαν καὶ στυππίον καὶ κληματίδα.  καὶ διεχεῖτο ἡ φλὸξ ἐπάνω τῆς καμίνου ἐπὶ πήχεις τεσσαρακονταεννέα.  καὶ διώδευσε καὶ ἐνεπύρισεν οὕς εὗρε περὶ τὴν κάμινον τῶν Χαλδαίων.  ὁ δὲ ἄγγελος Κυρίου συγκατέβη ἅμα τοῖς περὶ τὸν ᾿Αζαρίαν εἰς τὴν κάμινον καὶ ἐξετίναξε τὴν φλόγα τοῦ πυρὸς ἐκ τῆς καμίνου  καὶ ἐποίησε τὸ μέσον τῆς καμίνου ὡς πνεῦμα δρόσου διασυρίζον, καὶ οὐχ ἥψατο αὐτῶν τὸ καθόλου τὸ πῦρ καὶ οὐκ ἐλύπησεν οὐδὲ παρηνώχλησεν αὐτοῖς.  Τότε οἱ τρεῖς ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ὕμνουν καὶ ἐδόξαζον καὶ ηὐλόγουν τὸν Θεὸν ἐν τῇ καμίνῳ λέγοντες·  Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ αἰνετὸς καὶ ὑπερυψούμενος εἰς τοὺς αἰῶνας,  καὶ εὐλογημένον τὸ ὄνομα τῆς δόξης σου τὸ ἅγιον καὶ ὑπεραινετὸν καὶ ὑπερυψούμενον εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.  εὐλογημένος εἶ ἐν τῷ ναῷ τῆς ἁγίας δόξης σου καὶ ὑπερύμνητος καὶ ὑπερένδοξος εἰς τοὺς αἰῶνας.  εὐλογημένος εἶ ὁ ἐπιβλέπων ἀβύσσους, καθήμενος ἐπὶ Χερουβὶμ καὶ αἰνετὸς καὶ ὑπερυψούμενος εἰς τοὺς αἰῶνας.  εὐλογημένος εἶ ἐπὶ θρόνου τῆς βασιλείας σου καὶ ὑπερύμνητος καὶ ὑπερυψούμενος εἰς τοὺς αἰῶνας.  εὐλογημένος εἶ ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὑμνητὸς καὶ δεδοξασμένος εἰς τοὺς αἰῶνας.


 

ὁ α’ χορός

χος α’

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

 

Ετα μν ναγνστης λγει τν πμενον μνον, μες δ μεθ’ να καστον τν Στχων ατν ψλλομεν, Τν Κριον μνετε, ς πεται.

 ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΩΝ ΠΑΙΔΩΝ

Ελογετε, πντα τργα Κυρου, τν Κριον, μνετε καπερυψοτε ατν ες τος αἰῶνας.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, γγελοι Κυρου, ορανο Κυρου, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, δατα πντα τπερνω τν ορανν, πσαι α Δυνμεις Κυρου, τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, λιος κα σελνη, στρα το ορανο, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, φς κα σκτος, νκτες καμραι, τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πς μβρος κα δρσος, πντα τ πνεματα, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πρ κα καμα, ψχος κα κασων, τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε δρσοι κα νιφετο, πγοι κα ψχος, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πχναι κα χινες, στραπα κα νεφλαι τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, γ, ρη κα βουνο, κα πντα τ φυμενα ν ατ, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πηγα, θλασσα, κα ποταμο, κτη, κα πντα τ κινομενα ν τος δασι, τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πντα τ πετειν το ορανο, τ θηρα κα πντα τ κτνη, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, υο τν νθρπων, ελογετω σραλ τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, ερες Κυρου, δολοι Κυρου, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πνεματα κα ψυχα Δικαων, σιοι κα ταπεινο τ καρδᾳ, τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, νανα, ζαρα, κα Μισαλ, τν Κριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογετε, πστολοι, Προφται, κα Μρτυρες Κυρου, τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνετε, καπερυψοτε ες πντας τος αἰῶνας.

Ελογομεν Πατρα Υἱόν, καγιον Πνεμα τὸν Κύριον.

ὁ α’ χορός

Τν Κριον μνομεν, καπερυψομεν ες πντας τος αἰῶνας.

Ανομεν, ελογομεν, κα προσκυνομεν τν Κριον.

ὁ β’ χορός

Τν Κριον μνομεν, κα δοξολογομεν ες πντας τος αἰῶνας.  


ντ το Τρισαγου

σοι ες Χριστν βαπτσθητε, Χριστν νεδσασθε. λληλοϊα.


Προκεμενον  χος πλ. α’

Πσα γ προσκυνηστωσν σοι, κα ψαλτωσν σοι.

Στχ.λαλξατε τ Κυρῳ πσα γ.

 

Πρς ωμαους πιστολς Παλου τνγνωσμα

εφ. ς’, 3-11)

δελφο, σοι ες Χριστν βαπτσθημεν, ες τν θνατον ατοβαπτσθημεν. Συνετφημεν ον ατ δι το βαπτσματος ες τν θνατον, να, σπερ γρθη Χριστς κ νεκρν δι τς δξης το Πατρς, οτω καμες ν καιντητι ζως περιπατσωμεν. Ε γρ σμφυτοι γεγναμεν τμοιματι το θαντου ατο, λλ κα τς ναστσεως σμεθα, τοτο γινσκοντες, τι παλαις μν νθρωπος συνεσταυρθη, να καταργηθ τ σμα τς μαρτας, το μηκτι δουλεειν μς τμαρτᾳ. γρ ποθανν δεδικαωται π τς μαρτας. Ε δπεθνομεν σν Χριστ, πιστεομεν τι κα συζσομεν ατ, εδτες, τι Χριστς γερθες κ νεκρν, οκτι ποθνσκει, θνατος ατο οκτι κυριεει. γρ πθανε τμαρτᾳ, πθανεν φπαξ, δ ζ, ζ τ Θε. Οτω καμες λογζεσθε αυτος, νεκρος μν εναι τμαρτᾳ, ζντας δ τ Θε, ν Χριστησο τ Κυρω μν.

ἀντὶ τοῦ «Ἀλληλούΐα» 

χος βαρς

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.

Τν ατν ψλλομεν καν νκστ τν πομνων Στχων το Ψαλμο πα’, λεγομνων παρ τοναγνστου χύμα.

 

Στχ. Θες στη ν συναγωγ Θεν, ν μσ δ θεος διακρινε.

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.

Στχ.ως πτε κρνετε δικαν, κα πρσωπα μαρτωλν λαμβνετε;

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.

Στχ. Κρνατε ρφαν κα πτωχ, ταπεινν κα πνητα δικαισατε.

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.

Στχ.ξλεσθε πνητα κα πτωχν, κ χειρς μαρτωλοῥύσασθε ατν.

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.  

Στχ. Οκ γνωσαν, οδ συνκαν, ν σκτει διαπορεονται, σαλευθτωσαν πντα τ θεμλια τς γς.

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.

Στχ.γ επα, θεοστε, κα υοψστου πντες, μες δς νθρωποι ποθνσκετε, κας ες τν ρχντων ππτετε.

νστα, Θες, κρνον τν γν, τι σ κατακληρονομσεις ν πσι τος θνεσι.


Τ κατ Ματθαον

Εαγγέλιον

ψ Σαββτων, τπιφωσκοσῃ ες μαν σαββτων, λθεν Μαρα Μαγδαλην καλλη Μαρα θεωρσαι τν τφον. Καδο σεισμς γνετο μγας· γγελος γρ κυρου καταβςξ ορανο κα προσελθν πεκλισεν τν λθον κακθητο πνω ατο.ν δ εδα ατος στραπ κα τνδυμα ατο λευκν ς χιν. π δ το φβου ατοσεσθησαν ο τηροντες καγενθησαν ς νεκρο.ποκριθες δγγελος επεν τας γυναιξν, Μ φοβεσθε μες, οδα γρ τι Ιησον τν σταυρωμνον ζητετε·οκ στιν δε, γρθη γρ καθς επεν· δετε δετε τν τπον που κειτο. Κα ταχ πορευθεσαι επατε τος μαθητας ατοτι Ηγρθη π τν νεκρν, καδο προγειμς ες τν Γαλιλααν, κε ατν ψεσθε· δο επον μν. Καπελθοσαι ταχπ το μνημεου μετ φβου κα χαρς μεγλης δραμονπαγγελαι τος μαθητας ατο. ΚαδοΙησος πντησεν ατας λγων, Χαρετε. α δ προσελθοσαι κρτησαν ατο τος πδας κα προσεκνησαν ατ. Ττε λγει ατας Ιησος, Μ φοβεσθε· πγετεπαγγελατε τοςδελφος μου να πλθωσιν ες τν Γαλιλααν, κκε μεψονται. Πορευομνων δ ατν δο τινες τς κουστωδας λθντες ες τν πλιν πγγειλαν τος ρχιερεσιν παντα τ γενμενα. Κα συναχθντες μετ τν πρεσβυτρων συμβολιν τε λαβντες ργρια κανδωκαν τος στρατιταιςλγοντες, Επατε τι Ο μαθητα ατο νυκτςλθντες κλεψαν ατν μν κοιμωμνων. Καἐὰν κουσθ τοτο π τογεμνος, μες πεσομεν ατν καμς μερμνους ποισομεν. Ο δ λαβντες τργρια ποησαν ς διδχθησαν. Καδιεφημσθη λγος οτος παρΙουδαοις μχρι τς σμερον [μρας]. Ο δνδεκα μαθηταπορεθησαν ες τν Γαλιλααν ες τρος οτξατο ατος Ιησος,καδντες ατν προσεκνησαν, ο δδστασαν. Κα προσελθνΙησος λλησεν ατος λγων, Εδθη μοι πσα ξουσα ν οραν καπ γς. Πορευθντες ον μαθητεσατε πντα τθνη, βαπτζοντες ατος ες τνομα το πατρς κα το υο κα τογου πνεματος,διδσκοντες ατος τηρεν πντα σα νετειλμην μν· καδογ μεθμν εμι πσας τς μρας ως τς συντελεας το αἰῶνος.μήν.  

ντ δ το Χερουβικο, ψλλομεν τ παρν Τροπριον

  αχορός

χοςπλ. α

Σιγηστωπσασρξβροτεα, κασττωμετφβουκατρμου, καμηδνγήϊνονναυτλογιζσθω, γρΒασιλεὺςτνβασιλευντων, καΚριοςτνκυριευντων, προσρχεταισφαγιασθναι, καδοθναιεςβρσιντοςπιστος, προηγονταιδτοτου, οχοροτνγγλων, μετπσηςρχςκαξουσας,…

Μ.Εσοδος…(καὶ συνεχίζει  ὁ β’χορὸς )

τ πολυμματα Χερουβεμ, κα τξαπτρυγα Σεραφεμ, τς ψεις καλπτοντα, κα βοντα τν μνον. λληλοϊα, λληλοϊα, λληλοϊα.


 Καὶ καθεξῆς ἡ Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ( ἦχος  β’,  μέλος ἀρχαῖον)


Εςτ, ξαιρτως

αχορός

τὸ Μέγα Μεγαλυνάριον

Ἐμμελής ἀπαγγελία εἰς τὸ κλιτὸν

πὶσοὶχαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσαἡκτίσις, Ἀγγέλωντὸσύστημα, καὶἀνθρώπωντὸγένος·ἡγιασμένεναέ, καὶΠαράδεισελογικέ, παρθενικὸνκαύχημα, ἐξἧςΘεόςἐσαρκώθη, καὶπαιδίονγέγονεν, ὁπρὸαἰώνωνὑπάρχωνΘεὸςἡμῶν.

Ἦχος α’ ἐκ τοῦ Κε (μέλος ἀρχαῖον)

Τὴνγὰρσὴνμήτραν, θρόνονἐποίησε, καὶτὴνσὴνγαστέρα, πλατυτέρανοὐρανῶνἀπειργάσατο. ἘπὶσοὶχαίρειΚεχαριτωμένη, πᾶσαἡκτίσις, δόξασοι.


ὁ β’ χορός

Κοινωνικν  χος α’

ξηγρθη ς πνν Κριος, κανστη σῴζων μς. λληλοϊα.  


Ἀντὶ τοῦ «Εἴδομεν τὸ φῶς» τὸ παρὸν

αχορός 

ἦχος β’ εἱρμολογικὸς

Μνήσθητι, εὔσπλαγχνε, καὶ ἡμῶν, καθὼς ἐμνημόνευσας τοῦ λῃστοῦ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

ὁ β’ χορός

Πληρωθήτω τό στόμα ἡμῶν αἰνέσεώς σου, Κύριε, ὅπως ὑμνήσωμεν τήν δόξαν Σου, ὅτι ᾐξίωσας ἡμᾶς μετασχεῑν τῶν ᾁγίων μυστηρίων Σου.  στήριξον ἡμᾶς ἐν τῶ σῶ ᾁγιασμῶ ὅλην τήν ἡμέραν μελετᾶν τήν δικαιοσύνην Σου. Ἀλληλουΐα,  Ἀλληλουΐα, Ἀλληλουΐα.

 

ἦχος β’

Εη τνομα Κυρου ελογημνον π τοῦ νν καως τοῦ αἰῶνος. (τρίς).

 

Ἀπόλυσις

«…ὁ ἀναστάς…»


 

4 ΜΑΪ13 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ΜΕΤΑ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

About these ads

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s