Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας

 

Η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να αλλοιώσει την ελληνική ιστορία, αλλά για τις υστερικές εμμονές της…
Μετά τους «συνωστισμούς» και CIA, καθώς και τις υστερικές εμμονές της που αρνούνται τη γενοκτονία των Ποντίων, τώρα έβγαλε άλλη στριγκιά κραυγή: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι εθνικός μύθος»!!!

Συνέχεια ανάγνωσης Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας

Advertisements

Ο Άγιος Σύζυγός της Πόρνης!!

Pencil vs Camera - 61

Ζούσε στην Αθήνα πρό ετών κάποιος άνθρωπος πού τον έλεγαν Νικόλαο.
Ταπεινός, ευσεβής, με τη νηστεία του, την αγρυπνία του και με «Θεϊκές καταστάσεις» όπως γράφει στις άγιες προσευχές του.

Είχε μάλιστα και την αρετή της ελεημοσύνης, όπως εδώ σε μιά παρόμοια σκηνή βλέπουμε…

Στα 35 χρόνια του, εφόσον τακτοποίησε τις άγαμες αδελφές του, απεφάσισε κι΄ αυτός να παντρευτεί. Όπως ήταν φυσικό, εφόσον ήταν και ευσεβής, θα έπρεπε να ψάξει να βρεί μία κοπέλα μέσα από την Εκκλησία, και πιθανόν να πείτε και μέσα από τις αδελφότητες, και οπουδήποτε αλλού υπήρχε ευλάβεια και ευσέβεια σε χώρους χριστιανικούς.

Αλλά όμως εκείνος διάλεξε κάτι άλλο…

Πήγε λοιπόν στην πλατεία Βάθης και πήγε σε ένα σπίτι της αμαρτίας. Και την πρώτη κοπέλα που τον υποδέχτηκε, της είπε :
—«Σήκω και έλα μαζί μου. Έταξα στο Θεό να γλυτώσω μια ψυχή από τη λάσπη. Έλα να σε βγάλω από δω μέσα. Θέλεις να γίνεις γυναίκα μου;»

Συνέχεια ανάγνωσης Ο Άγιος Σύζυγός της Πόρνης!!

Εορτάζοντες την 1ην του μηνός Ιουνίου

https://i1.wp.com/pigizois.net/sinaxaristis/06/01_ioustinos.jpg


  • Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ, ο Απολογητής και φιλόσοφος

  • ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΙΟΥΣΤΟΣ, ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ, ΧΑΡΙΤΩΝ, ΧΑΡΙΤΩ ή παρθένος, ΕΥΕΛΠΙΣΤΟΣ, ΙΕΡΑΞ, ΠΑΙΩΝ και ΛΙΒΕΡΙΑΝΟΣ (κατ’ άλλους Βαλλεριανός)

  • Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΩΝ

  • Ο ΟΣΙΟΣ ΠΥΡΡΟΣ ο Επίσκοπος ο Παρθένος

  • Ο ΑΓΙΟΣ ΦΙΡΜΟΣ

  • Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ

  • Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΣΠΕΣΙΟΣ

  • ΟΙ ΑΓΙΟΙ 10.000 ΜΑΡΤΥΡΕΣ

  • ΔΙΗΓΗΣΗ ωφέλιμη, κάποιου γεωργού ΜΕΤΡΙΟΥ ονομαζόμενου

  • ΑΝΑΜΝΗΣΗ της απαλλαγής της νήσου Λευκάδας από την αρρώστια της πανώλη, το έτος 1744

  • ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Γλουσίας ο Θαυματουργός και ΑΓΑΠΗΤΟΣ, ο εν τω σπηλαίω του Αναργύρου ιατρού.

  • Ο ΑΓΙΟΣ WISTAN (Άγγλος).

Αναλυτικά

  Συνέχεια ανάγνωσης Εορτάζοντες την 1ην του μηνός Ιουνίου

Θρηνώ και οδύρομαι!!!

konstantinoupolialosipolis12041os
  Κέιμενο του Νικολάου Πανταζή
Θρηνώ, διότι η ημερομηνία 29η Μαΐου 1453, για τους περισσότερους νέους της περισπούδαστης Παροικίας μας, δε λέει τίποτα… Οδύρομαι, διότι διακατεχόμαστε από «οξεία Δεβαριεσαιτίτιδα και Ωχαδερφισμό κακοήθη». Η έλλειψη ελληνικής ευσυνειδησίας και η δραματική φτώχια πατριωτισμού μαστίζει την νεολαία του μεταναστισμού. Ο ατομισμός, ο υλισμός και ο αθεϊσμός αποτελούν την διαβολική τριάδα της αποστασιοποιημένης από το Θεό μοντέρνας «νέας εποχής» και σκάρτης παγκοσμιοποιησιομανής κοινωνίας.
Θρηνώ, διότι η εκκωφαντική κάποτε κραυγή «Εάλω η Πόλις» δεν είναι πια ούτε ψίθυρος. Οδύρομαι, διότι δειλιάζουμε να ομολογήσουμε την αγάπη μας για τη Βασιλεύουσα, την εξέχουσα Πόλη των Αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας και των ενδόξων Αυτοκρατόρων που δεν παρέδιδαν την Πόλι αμαχητί αλλά μ’ ένα νεώτερο, ατρόμητο «Μολών Λαβέ» παρέμεναν πίσω να σφαγιαστούν, σαν καλοί ποιμένες, μαζί με το επιτιθέμενο ποίμνιό τους.Λίγοι το ξέρουν πως λίγο-πολύ, όλοι όσοι δεχθήκαμε το Ορθόδοξο Βάπτισμα, διά του κοινού Συμβόλου της Πίστεως που συντάχτηκε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, έχουμε Κωνσταντινουπολίτικη πνευματική καταγωγή. Ολοι οι Ορθόδοξοι των πρεσβυγενών Πατριαρχείων έχουμε τιμητικώς αλλά και υιϊκώς την αναφορά μας στη Μητέρα Σιών. Ο Μέγας εμπνευστής και Άγιος επωνομαστής της Βασιλίδος των Πόλεων, ανήγαγε την Ορθόδοξη Πίστη, που εμείς σήμερα ασπαζόμαστε και σωζόμαστε, ως επίσημη Θρησκεία του Βυζαντινού Κράτους. Κατ’ επέκταση, είμαστε όλοι οι Ορθόδοξοι «Βυζαντινοί», και ας μην υφίσταται πια το Βυζάντιο. Απ’ το Βυζάντιο κρατά καλά η σκούφια μας και η κούνια που μας κούναγε μας κουνάει ακόμη, μας γαλουχεί και μας αναθρέφει, 2000 χρόνια στο Πολίτικο Ρυθμό.

29 Μαΐου 1453, η Αγία Σοφία της Πόλης, διαχρονικό σύμβολο της Ορθοδοξίας μας

 

«…οφείλουμε να θυμούμαστε και να αντλούμε διδάγματα από την αποφράδα εκείνη ημέρα που στην μνήμη μας βρίσκεται σαν μια σκοτεινή σελίδα της ιστορίας του Ελληνισμού…» 

Γράφει ο Καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος

Κάθε χρόνο τέλος Μαΐου ολόκληρος ο Ελληνισμό γιορτάζει την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, 29 Μαΐου 1453. Αναμφισβήτητα στο πέρασμα του χρόνου ο Έλληνας αγωνιζόταν για τα Ιερά και τα Όσια της Πατρίδος του, έχοντας προσήλωση στο τρίπτυχο, Θρησκεία – Πατρίδα – Οικογένεια. Τα χρόνια εκείνα η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε το κέντρο της Ορθοδοξίας και η Αγία Σοφία το Σύμβολό της.

Η Αγία Σοφία αρχικά ήταν ένας μικρός Ναός (360 μ.Χ.), ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός έχτισε στη συνέχεια μεγαλοπρεπέστατο Ναό αφού ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Μηχανικό Ισίδωρο τη μελέτη και την κατασκευή του. Ο Ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στην «Του Θεού Σοφία». Για το σκοπό αυτό συγκέντρωσε ότι σπάνια υλικά βρήκε από διάφορες Πόλεις και περιοχές όπως, πολύτιμες πέτρες, χρυσό, ασήμι και άλλα.

Συνέχεια ανάγνωσης 29 Μαΐου 1453, η Αγία Σοφία της Πόλης, διαχρονικό σύμβολο της Ορθοδοξίας μας

Η Εορτή της Μεσοπεντηκοστής

17 Μάι


Την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Και όμως κάποτε η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξη την Έκθεσι της Βασιλείου Τάξεως (Κεφ. 26) του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου για να ιδή το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 στον ναό του αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολι, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (11 Μαΐου 903). Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωϊ της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτιο για να μεταβή στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία. Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη, και βασιλεύς και πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον ναό. Η θεία λειτουργία ετελείτο με την συνήθη στις μεγάλες εορτές βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Μετά από αυτήν ο αυτοκράτωρ παρέθετε πρόγευμα, στο οποίο παρεκάθητο και ο πατριάρχης. Και πάλι ο βασιλεύς υπό τις επευφημίες του πλήθους «Εις πολλούς και αγαθούς χρόνους ο Θεός αγάγει την βασιλείαν υμών» και με πολλούς ενδιαμέσους σταθμούς επέστρεφε στο ιερό παλάτιο. 

Συνέχεια ανάγνωσης Η Εορτή της Μεσοπεντηκοστής

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν» ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΗΧΟΣ ΠΛ Δ΄ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ’

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι.