«Ἐξεβλήθη Ἀδὰμ τοῦ Παραδείσου» ΗΧΟΣ ΠΛ. Β΄ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΑΠΟΣΤΙΧΩΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

Δοξαστικὸν τῶν Ἀποστίχων. Ἦχος πλ. β’.

Ἐξεβλήθη Ἀδὰμ τοῦ Παραδείσου, διὰ τῆς βρώσεως· διὸ καὶ καθεζόμενος ἀπέναντι τούτου, ὠδύρετο, ὁλολύζων, ἐλεεινῇ τῇ φωνῇ, καὶ ἔλεγεν· Οἴμοι, τί πέπονθα ὁ τάλας ἐγώ! μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι. Παράδεισε ἁγιώτατε, ὁ δι᾽ ἐμὲ πεφυτευμένος, καὶ διὰ τὴν Εὔαν κεκλεισμένος, ἱκέτευε τῷ σὲ ποιήσαντι, κᾀμὲ πλάσαντι, ὅπως τῶν σῶν ἀνθέων πλησθήσωμαι. Διὸ καὶ πρὸς αὐτὸν ὁ Σωτήρ· Τὸ ἐμὸν πλάσμα οὐ θέλω ἀπολέσθαι, ἀλλὰ βούλομαι τοῦτο σῴζεσθαι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν· ὅτι τὸν ἐρχόμενον πρός με, οὐ μὴ ἐκβάλλω ἔξω.

«Σαλπίσωμεν ἐν σάλπιγγι ἀσμάτων» Δοξαστικόν όρθρου εορτής αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου σε ήχο πλ. α΄

Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.
Σαλπίσωμεν ἐν σάλπιγγι ἀσμάτων, σκιρτήσωμεν τῷ πνεύματι καί κροτήσωμεν εὐφραινόμενοι, ἐν τῇ πανδήμω πανηγύρει τοῦ Ἀθλοφόρου Χριστοῦ, ἱερείς καί ἄρχοντες συντρεχέτωσαν, καί τόν ἐν ἐσχάτοις καιροῖς γενναίως ἀθλήσαντα, καί θαυμάτων τήν χάριν δεξάμενον παρά Χριστοῦ, ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικοῖς εὐφημήτωσαν, οἱ πυρεττόντες τήν ἀπαλλαγήν, οἱ δαιμονῷντες τόν ῥύστην, οἱ ἐν συμφοραῖς τόν σωτῇρα, οἱ νοσοῦντες τόν ἱατρόν, οἱ ἐν θαλάσσῃ τήν εὐδία, οἱ ἐν θλίψεσι τήν παραμυθίαν, οἱ ἐν κινδύνοις σωτηρίαν, οἱ πάντες τόν πάντα πᾶσι γινόμενον,  γενναῖον Ἀθλοφόρον ἐγκωμιάζοντες, ἀνακράξωμεν, Κωνσταντῖνε ἀοίδιμε, μεσίτευε ὑπέρ ἡμῶν πρός τόν Θεόν καί Δεσπότην, καί δίδου βοηθεῖαν ἐν περιστάσεσι.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΥΔΡΑΙΟΥ ΣΕ ΗΧΟ Α΄

 

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὸν λαμπρὸν γόνον Ὕδρας καὶ τῆς Ῥόδου τὸ καύχημα, καὶ Νεομαρτύρων τὸ κλέος, Κωνσταντῖνoν τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίαν τὴν ἀμοιβήν, παρὰ Θεοῦ κραυγάζοντες· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι, καὶ ἐν ὑστέροις καιροῖς σε στεφανώσαντι.