Αρχείο κατηγορίας ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

«ΣΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ Τ’ΑΓΙΟΝΕΡΙΑ» ΠΟΙΗΜΑ ΓΕΡ. ΠΡΕΒΕΖΙΑΝΟΥ ΧΑΡ. ΤΑΛΙΑΔΩΡΟΣ/ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια,
κάτω απ’ την Αγιά Σοφιά
μια γερόντισσα στενάζει
μπρος στην Παναγιά
Σώπα μάνα μ’
πες μας για τη συμφορά

Στου Βοσπόρου τ’ αγιονέρια,
κάτω απ’ την Αγιά Σοφιά
ήρθε ένα Σμυρνιό καράβι
μαύρα τα πανιά
Σώπα μάνα μ’
πες μας για τη συμφορά

Κάψανε τη Σμύρνη,
πήραν τ’ Αϊβαλί
κλαίει όλη η Μικρά Ασία
την καταστροφή
Σώπα μάνα μ’ κάνε λίγη υπομονή,
Σώπα τζάνε μ’ κάνε λίγη υπομονή

Αχ Ανατολή, γη της Ιωνίας, γη Ελληνική
θα `ρθουν πάλι στους αιώνες
του Αλεξάνδρου οι Μακεδόνες
Σώπα μάνα μ’ κάνε πάλι υπομονή

Advertisements

«ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ» ΧΑΡ. ΤΑΛΙΑΔΩΡΟΣ/ΔΗΜ. ΠΑΪΚΟΠΟΥΛΟΣ/ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

» ΙΔΙΟΜΕΛΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΘΩΜΑ» ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ/ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

http://glt.goarch.org/texts/PeΙΔΙn/p07.html

Ἦχος β’ 
Μετὰ τὴν Ἐγερσίν σου Κύριε, συνηγμένων τῶν Μαθητῶν σου, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἐν μέσῳ ἔστης, εἰρήνην παρέχων αὐτοῖς. Πεισθεὶς δὲ καὶ ὁ Θωμᾶς, τῇ ὁράσει τῶν χειρῶν καὶ τῆς πλευρᾶς σου, Κύριον καὶ Θεόν σε ὡμολόγησε, σῴζοντα τοὺς ἐλπίζοντας εἰς σέ, φιλάνθρωπε.
Ἦχος β’ 
Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἐπιστὰς ὁ Ἰησοῦς τοῖς Μαθηταῖς ἀφοβίαν καὶ εἰρήνην ἐδίδου. Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Τί μοι ἀπιστεῖς, ὅτι ἀνέστην ἐκ νεκρῶν; φέρε ὧδε τὴν χεῖρά σου, καί βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ ἴδε· σοῦ γὰρ ἀπιστοῦντος, οἱ πάντες ἔμαθον τὰ πάθη καὶ τὴν Ἀνάστασίν μου, κράζειν μετὰ σοῦ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου δόξα σοι.
Δόξα… Καὶ νῦν… Ἦχος πλ. β’ 
Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἐπέστης Χριστὲ πρὸς τοὺς Μαθητάς. Τότε ὁ Θωμᾶς, οἰκονομικῶς οὐχ εὑρέθη μετ’ αὐτῶν· ἔλεγε γάρ· οὐ μὴ πιστεύσω, ἐὰν μὴ ἴδω κἀγὼ τόν Δεσπότην, ἴδω τὴν πλευράν· ὅθεν ἐξῆλθε τὸ αἷμα, τὸ ὕδωρ, τὸ βάπτισμα, ἴδω τὴν πληγήν, ἐξ ἧς ἰάθη τὸ μέγα τραῦμα ὁ ἄνθρωπος, ἴδω, πῶς οὐκ ἦν, ὡς πνεῦμα, ἀλλὰ σάρξ καὶ ὀστέα, ὁ τὸν θάνατον πατήσας, καὶ Θωμᾶν πληροφορήσας, Κύριε, δόξα σοι.

«Σήμερον, ὁ τοῖς νοεροῖς θρόνοις» ΗΧΟΣ ΠΛ. Β΄ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΝ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΕΣΙΟΥ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Δόξα… Καὶ νῦν... 
Ἦχος πλ. β’ 
Σεργίου 
Σήμερον, ὁ τοῖς νοεροῖς θρόνοις ἐπαναπαυόμενος Θεός, θρόνον ἅγιον ἐπὶ γῆς ἑαυτῷ προητοίμασεν, ὁ στερεώσας ἐν σοφίᾳ τοὺς οὐρανούς, οὐρανὸν ἔμψυχον, ἐν φιλανθρωπίᾳ κατεσκεύασεν· ἐξ ἀκάρπου γὰρ ῥίζης φυτὸν ζωηφόρον, ἐβλάστησεν ἡμῖν τὴν Μητέρα αὐτοῦ, ὁ τῶν θαυμασίων Θεός, καὶ τῶν ἀνελπίστων ἐλπίς, Κύριε δόξα σοι.