Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και  Αγίω Πνεύματι! Μονον αίνος και δοξολογία πρεπουν στο προσκυνητό ονομα της Τρισηλίου Θεότητος διότι μέσα από το Μυστήριο της Οικονομίας και της Συγκαταβασεως, μεσα από τη Σάρκωσι του Λόγου ο Πατήρ δέχεται όσους το Πνεύμα σε καθε εποχή διαλέγει στον αγιασμό, δηλαδή όσους ζητούν το έλεος Του με ταπείνωσι.
 Αυτήν την ευεργετική έκφανσι του Θεού, την αγιότητα στους ανθρώπους, συναχθήκαμε εδω σήμερα, κλήρος και λαός, ώστε να εορτάσουμε και μάλιστα λατρεύοντας τον Κύριο δια του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστιας αληθινά και απόλυτα. Την αγιότητα σήμερα τιμούμε στο πρόσωπο του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας Οσίου Γεωργίου του εν Σίψα Δράμας τελειωθέντος, του Καρσλίδου.

 Θα ήταν παράλογο εαν αποτολμούσα να αναλύσω στην αγαπη σας τον ιερό και θαυμαστό όντως βίο και τα παλαίσματα του Οσίου Πατρος ημων Γεωργίου διότι αυτα δεν περιγράφονται και μάλιστα σε όσους τα γνωρίζουν αλλά αποτελούν αιμάτινο βίωμα πίστεως και ζωής κοντά στον Χριστό, μόνον για τον Χριστό. Όμως θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τον λογισμό μου με αφορμή αυτόν τον Άγιο.

 Γέννημα και θρέμμα του Ποντιακού Ελληνισμού. Ύστερα απο κακουχίες και περιπέτειες και έχοντας δει «του βίου την θάλασσαν υψουμένην των πειρασμων τω κλυδωνι» ηύρε εύδιο λιμένα στην περιοχή αυτή και απο εδω αναχώρησε για το ακύμαντο λιμάνι, το παντοτινά ατάραχο και ειρηνικό λιμάνι της Βασιλείας του Θεού. Αναχωρώντας, ξέφυγε ολομόναχος, με άδεια απο επίγεια υλικά αγαθά χέρια αλλα πήρε μαζι του εκτός απο την αγαθή συνείδησι και ενα πολύτιμο αγαθό. Ποιο; μα φυσικα την πατρώα ευσέβεια της καθ’ ημας Ανατολής. Την πήρε μαζί Του για να την παρουσιάσει ως το καλλιτερο διαβατήριο στις θύρες του Ουρανού και ενώπιον του Δεσποτικου Θρόνου. Τί ανώτερο από αυτο; ώ μακάρια Γη του Πόντου! Ω ευσεβεστάτη κυρα Ανατολή!

 Εσύ που τα παιδιά σου γαλουχησες με της νηστείας τα διδάγματα, που νανουριζες με προσευχές, που κανακευες με δάκρυα, που ανάσταινες με Χριστό, που δίδασκες με το υπόδειγμα, που έσπερνες αγιότητα, που θέριζες αρετή! Ποιο εγκώμιο είναι ικανό να σταθεί επάξιο των όσων προσέφερες στα απανταχού της οικουμένης ποντια τέκνα σου;

 Με αυτα τα βιώματα αναμεμειγμένα με το όξος και την πικρά χολή της προσφυγιάς και της δουλείας, ο μακαριστός Άγιος παρουσιάστηκε μπροστά στον Δίκαιο Κριτή και έλαβε την ανάπαυσι και τη λύτρωσι. Όμως το θαυμαστό και το παράδοξο και το παρήγορο ειναι πως όσο κιαν πήρε μέσω της μαρτυρικής του πείρας απο αυτήν την ευσέβεια του αγιοβόλου Πόντου και της θεοφιλους Ανατολής, εκείνων των ιερών χωμάτων το ευλαβες καθόλου δεν στέρεψε!

 Μαύρη ειναι η θάλασσα που σε διαβρέχει παμφίλτατε Ποντε! Μαύρη απο τον σπουδαίο ρόλο του ράσου που πάντοτε με στοργή σε σκέπαζε και σε σκεπάζει! Εύξεινος εισαι καθώς ξενίζεις τη Χαρι του Θεού και εισαι ξενοδέγμων στους μοναχούς που εύρισκαν καταφύγιο στα σπουδαία Πατριαρχικά και Σταυροπηγιακα Μοναστήρια σου! Κιαν σήμερα μαύρη σιγή καλύπτει τα νερά σου, όχι! Πάντα εύξεινος θα είσαι στην ελπίδα για ενα αύριο με Ιησού Χριστό.

 Σεβασμιώτατε γόνε αυτής της ευλογημένης γης,
 Αυτή η ευσέβεια που εκομίσατε απο τους γονείς και τους προγόνους σας, φανερώνεται μέσα απο το κάθυγρο μαντήλι της γιαγιάς που έφυγε με το βλέμμα επίμονα στραμμένο στην Ανατολή καθώς στα εύφορά της γυρνά και αναπολεί τα όσα και όσους έμειναν πίσω να περιμένουν με σιγή καρτυρική. Αδιανόητη! Αυτή η ευσέβεια των ιερων και των Οσίων της Ρωμηοσύνης μας σαν γάργαρος χείμαρρος κύλησε μεσα απο το ήρεμο κύμα της προσφυγιάς και ήρθε και αναζωογόνησε την ευλογημένη Ελλάδα μας η οποια υπέφερε τοτε και σε περιπτώσεις και σήμερα απο την προτεσταντική εκκλησιολογια του Φαρμακίδη και της Δύσεως και τουτο πασιφανές αφού πρώτο τους μέλημα ήταν η αποκοπή απο τον ομφάλιο λώρο που συντηρεί τα ζώπυρα του Γένους μας, την μεγάλη Θεοτοκούπολη Κωνσταντινούπολη και το άσβεστο σε πείσμα των καιρών Φανάρι μας!

Ω του παραδόξου θαύματος! Μεσα απο τις φωτιές του ξερριζωμου και του μαρτυρίου, πέρασε και στις περιοχές μας ο ξερριζωμος απο τα κακώς κείμενα και το μαρτύριον της αγάπης προς τα ιδανικά τα πανάρχαια της φυλής μας που και μονο στο άκουσμα των λέξεων Φανάρι και Οικουμενικον Πατριαρχείον έτρεμαν απο δέος και συγκίνησι και ευγνωμοσύνη για όσα καλα και κατεργαστηκε και κατεργάζεται για τη φυλή μας αυτός ο Πανίερος και θεόπηκτος θεσμός μας!

 Μα σήμερα που ολα τα ιδανικά τείνουν να γίνουν άλεσμα στο οδυνηρό αλέτρι της παγκοσμιοποιήσεως, σήμερα λέγω, το παράδειγμα του Οσίου Γεωργίου αποκτά ολοένα και σημαντικότερες διαστάσεις! Και αυτο διότι Αγιους έχει και θα έχει καθε εποχή! Ρωμηους όμως με όλη τη σημασία της λέξεως έχει; η καλλίτερα θα έχει;

 Αδελφοί μου ευλογημένοι,

 Ήρθε η ωρα να αντιληφθούμε ως οικουμενικοί Έλληνες ότι τα όρια του πολιτισμού και της πίστεώς μας δεν μπορούν να εγκλωβίζονται απο την άγνοια μας σε όρια που θέλησαν άλλα συμφέροντα, παλαιά και νέα, να μας επιβάλουν. Είμαστε Έλληνες της Οικουμένης του Αλεξάνδρου και Ρωμηοί φορτωμένοι με υπογραφές Αυτοκρατόρων και Πατριαρχών! Αυτο δεν ειναι μονον προνόμιο αλλα και ειναι και ευθύνη! Ειναι Βουλή του Θεού την οποια όσο ξεχνούμε και όσο αθετούμε τόσο ερχόμαστε αντιμέτωποι με μελανές σελίδες ιστορίας παρόντος και μέλλοντος.

 Ειμαστε απόγονοι μαρτύρων και οσίων! Ειμαστε απόγονοι Ρωμηων! Ειμαστε πρόσφυγες και κάνουμε μνημόσυνα οχι για να σφραγίσουμε την ταφόπλακα του παρελθόντος μας αλλα για να σπειρουμε τον νεκρό σπόρο που θα δωσει τη νέα σοδειά! Ειμαστε παιδιά του Οικουμενικού Πατριαρχείου το οποιο και έδωσε και δίνει καθημερινά τον αλάλητο αγώνα του ώστε εμείς να μη στερούμαστε ούτε σε πίστι αληθινή ούτε σε πατρίδα επίγεια! Ειμαστε παιδιά αλλος του άρχοντος Πόντου, αλλος της ασκήτριας Καππαδοκίας, άλλος της πορφυρίδος Μικρασίας, άλλος της μοσχάτης Ανατολικής Θράκης, άλλος της ευσεβόπνευστης Ρωμυλίας, αλλος της πολύκλαυστης Βασιλίδος Μάνας Κωνσταντινουπόλεως, αλλος των σποράδων του Θρακικού πελάγους Ιμβρου και Τενέδου.

Αυτοί ειμαστε κατα κύριο λόγο οι Βορειοελλαδίτες και μάλιστα στις περιοχές μας! Κι όσοι καυχιόμαστε ότι καταγόμαστε ως γηγενείς σε αυτες τις περιοχές ας γνωρίζουμε ότι κληρικοί ψημένοι στην επταπλασιως καμινον του Φαναριου, εκλέγονταν από την Αυλή και έρχονταν να μας διαποιμάνουν ως ο μακαρια τη λήξει προκάτοχος σας, άγιε Δράμας, κυρός Λαυρέντιος ο απο μεγάλων Αρχιδιακόνων, αλλα και ο αδικω θανατω τελειωθεις Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός και πολλοί άλλοι οι οποίοι είχαν συνείδησι της μεγάλης ευθύνης αλλα και του εξαιρετικου προνομίου να ειναι κληρικοί του Θρόνου και δεν δίσταζαν να θυσιάσουν τα πάντα προκειμένου να μη λείψει ούτε το φρόνημα ούτε η πίστι ούτε η γλωσσα ούτε η συνείδησι ούτε ο πολιτισμός απο τις περιοχές και τον λαό μας.

Αυτο ειναι το μήνυμα του Οσίου Πατρος ημων Γεωργίου του Καρσλιδου σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί και Πατέρες! Ειναι το μήνυμα της ευθύνης που πρεπει να αντιληφθούμε ότι βαρύνει ευλογημένα και θεόπεμπτα και ευεργετικά τους ασθενείς ώμους μας! Ειναι ο Πόντιος, ο ανατολίτης Άγιος που μας λέγει που μας κηρύττει με τον πιο απόλυτο τροπο ότι κιαν βρεθουμε σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου, τα όσα κληρονομήσαμε απο τους πατέρες μας δεν ειναι το εμπόδιο αλλα η προυποθεσι για μια ζωή κοντά στον Χριστό, γεμάτη Χριστό, γεμάτη Ρωμηοσύνη, πλήρη σε αγιότητα!

Ας μας βοηθεί και ας μας εμπνέει ο Όσιος μας, ώστε να διατηρούμε ανόθευτη αυτήν την υψηλή ιδέα της Ρωμηοσύνης και του Οικουμενικού Πατριαρχείου και μάλιστα εμείς τιμιώτατε αδερφέ αγιε Δράμας οι οποίοι κληθήκαμε απο τον Θεο ως ιεράρχες και αρα υπεραςπιςτες αυτού του μάρτυρος Θρόνου, ώστε ποτε να μην πεθάνει η ευσέβεια αλλα να ανθεί και φέρει κι αλλο, πολυ! Μακαρία η γη η βλαστησασα σε Όσιε, μακάριον το ξενίσαν σε γεώργιον της φιλτάτης Γεωργίας, μακαρία η Μονη της εκδημίας σου, μακαριωτάτη η αναδειξασά σε Ρωμέηκη ψυχη, Παναγιώτατος ο καταλέξας σε μετά των Αγίων Θεσμός του Οικουμενικου Πατριαρχείου ο οποιος ζει και βασιλεύει! Μηδεις αμφιβαλετω! Αμήν!