Ο Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος, τέκνο του μακαριστού Χαλκηδόνος Μελίτωνος, με λαμπρές σπουδές τόσο στην γενέτειρά του την Ίμβρο, όσο και στην Χάλκη αλλά και στην Εσπερία, αναλαμβάνει τα ηνία της Μεγάλης Εκκλησιας σε μία περίοδο δύσκολη για την παγκόμια κοινότητα. Καλείται να θέσει τας χείρας του επί το άροτρον και να οδηγήσει την Εκκλησία και την Ορθοδοξία σε νέους δρόμους. Τρέμει και δειλιά, αλλά ξέρει ότι πίσω από αυτόν υπάρχει ο Θεός και η Παναγία πού αφού επέτρεψαν την εκλογή του, θα τον βοηθήσουν στην νέα του αποστολή. Και το αποτέλεσμα φάνηκε από τις πρώτες ήδη ημέρες.

   Από τότε πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια. Χρόνια δύσκολα αλλά και χαρούμενα. Χρόνια με πολύ δάκρυ, αλλά και με χαρά. Χρόνια με θλίψη και ελπίδα. Αυτά τα 25 χρόνια, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, τρέχει, αγωνίζεται, ταξιδεύει. Ξεδιπλώνει όλα τα χαρίσματα με τα οποία τον προίκισε ο Θεός και προχωρά. Ο σκοπός του είναι ένας. Η ανάσταση της Ρωμηοσύνης της Πόλεως και η προβολή της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο. 

  Στα 25 χρόνια πού πέρασαν, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν έδωσε τοις βλεφάροις αυτού ύπνον και  τοις κροτάφοις του νυσταγμόν. ‘Ολα όσα έγιναν, έγιναν γιατί μέσα στην καρδιά του υπάρχει ένα πράγμα. Η Πίστη. Η Πίστη στον Θεό και την Παναγία πως δεν θα τον αφήσουν, ούτε και την Εκκλησία ούτε και το Γένος. 

   Οργανώνει τις συναντήσεις και συνάξεις των Πατριαρχών και των Προέδρων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, για γνωριμία και την λήψιν αποφάσεων ώστε να δοθεί η μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον κόσμο πού σπαράσσεται. 

  Επισκέπτεται όλες τις επαρχίες του Θρόνου ανά τον κόσμο, για να ενισχύσει, να ευλογήσει, να λειτουργήσει και να δεί απο κοντά τα προβλήματα. 

   Ανασυγκροτεί την Αγία και  Ιερά Σύνοδο. Μέχρι τότε μόνο οι εν Τουρκία Αρχιερείς είχαν το δικαίωμα να συμμετέχουν σε αυτήν. Ξεκινά δειλά με τις συνάξεις των Ιεραρχών του Θρόνου, ώστε να γνωριστούν καλλίτερα και να συζητήσουν θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Και αφού το σταθεροποίησε αυτό, τότε άρχισε να καλεί και τους Αρχιερείς από το εξωτερικό, ώστε όλοι να συμμετέχουν στα θέματα της Μητρός Εκκλησίας.   

  Ευαισθητοποιείται σε θέματα οικολογίας, γιατί πιστεύει ακράδαντα ότι ο Πλανήτης, ο κόσμος, το φυσικό περιβάλλον έτσι όπως βγήκε από τα χέρια του Θεού, είναι το κοινό μας σπίτι πού όλοι μας έχουμε υποχρέωση να το φροντίζουμε και να το προστατεύουμε. Γ’ι’   αυτό και οργανώνει μαζί τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τους λοιπούς Χριστιανικούς Οργανισμούς και την συμμετοχή πολιτικών, ηγετών, επιστημών και άλλων, τα διάφορα οικολογικά συνέδρια και συμπόσια. Φτάνει από τον Αμαζόνιο μέχρι και τον Βόρειο Πόλο, για να κινήσει τις συνειδήσεις των λαών και των κρατών.

   Δέχεται στην έδρα του, τους αρχηγούς των Εκκλησιών, αλλά και αυτών των Παπών Βενεδίκτου και του Φραγκίσκου. Υποδέχεται τους Αρχηγούς Κρατών πού επισκέπτονται την Τουρκία, ενημερώνοντάς τους για τα προβλήματα της Εκκλησίας, του Πατριαρχείου και της Ομογενείας.

   Ως άνθρωπος πού έχει σπουδάσει και στην εσπερία, και ζώντας κοντά σε μεγάλες μορφές, Χαλκηδόνος Μελίτων, Πατριάρχης Αθηναγόρας, βλέπει τον διαμελισμό της Χριστιανοσύνης και αυτό τον πονά. Θέλει ένα χριστιανισμό ενωμένο, εν πνεύματι και αληθεία όμως. Γι’  αυτό και αναδιοργανώνει τις επιτροπές για τους  διαλόγους. Πιστεύει ότι ο Διάλογος είναι το μόνο μέσον για να έρθουν οι διηρημένοι χριστιανοί πιό κοντά, να απαγκιστρωθούν από αγγιλώσεις του παρελθόντος, να γνωριστούν και να ενωθούν με βάση την κοινή διδασκαλία των πατέρων της πρώτης χιλιετίας.

    Εκτός όμως από αυτά, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, νοιάζεται και για την ενότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.  Ως φοιτητής τόσο την Χάλκη όσο και αργότερα ως κληρικός και Επίσκοπος της Μεγάλης Εκκλησίας, συμμετέχει σε Επιτροπές, σε Προσυνοδικές Διασκέψεις, πού σκοπό έχουν την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η ιδέα της οποίας είχε ξεκινήσει από το 1930. Τελικά μετά από προσκόμματα και άλλες αιτίες, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατάφερε αυτό για το οποίο είχαν εργαστεί άλλοι. Να συγκαλέσει την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας τον περασμένο Ιούνιο στην λεβεντογέννα Κρήτη.           

   Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όμως ενδιαφέρεται και για το άμεσο ποίμνιό του, πού είναι οι Ρωμηοί της Πόλης, και των γειτονικών Μητροπόλεων, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Πριγκηποννήσων και της πατρίδος του της Ίμβρου. Χοροστατεί, κηρύττει και ενισχύει με τους λόγους του τους Ρωμηούς, λέγοντας ότι αυτός ο τόπος, της Πόλης και όχι μόνο είναι δικός τους. Ανακαινίζει τις Εκκλησίες, ζητά την επιστροφή της περιουσίας του Πατριαρχείου από το Κράτος, και μάλιστα αρκετές φορές ερχόμενος και σε σύγκρουση μαζί του, όταν για παράδειγμα είχαν απαγορεύσει την κατασκηνωτική περίοδο στην Πρώτη των Πριγκηποννήσων. Με την εμβληματική του προσωπικότητα καταφεύγει στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για να δικαιωθεί, και η δικαίωση ήρθε. Πήρε πίσω το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου και μάλιστα με τίτλους ιδιοκτησίας. Είδε την αύξηση του ποιμνίου του στην Πόλη, αλλά είδε και την αναγέννηση της παιδείας στην πατρίδα του, την αγαπημένη Ίμβρο, όπου τόσο στο σχολείο πού ο ίδιος έχει τελειώσει λειτουργεί και πάλι το Δημοτικό, για να έρθει η ώρα ώστε από πέρυσι να λειτουργήσει και Γυμνάσιο και Λύκειο. Και όλα αυτά με τις δικές του προσπάθειες και των συνεργατών του. 

    Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όμως έκανε και κάτι πού οι προκάτοχοί του και κυρίως, μετά την μαύρη χρονιά του 1922 επιθυμούσαν μέν, αλλά δεν μπορούσαν. Και αυτό ήταν η ανάσταση της Μικράς Ασίας. Με την πίστη στον Θεό και την Παναγία, ξεκινά με θάρρος. Και αυτό φάνηκε από την αρχή ότι θα το ευλογήσει ο Θεός. Λειτουργεί εκεί πού είχε σταματήσει η Θεία Λειτουργία μετά το 1922. Χοροστατεί σε γκρεμισμένες εκκλησιές, τελεί τρισάγια σε χορταριασμένα και σκονισμένα μνήματα, περιοδεύει όλη την Μικρά Ασία, από την Καππαδοκία μέχρι την Ιωνία, και από τον Πόντο μέχρι την Ανατολική Θράκη. Οι περιοδείες του γίνονται πρωτοσέλιδα τόσο στον Τουρκικό τύπο, όσο και στον διεθνή. Οι Λειτουργίες και τα ιεραποστολικά ταξίδια στην Μικρά Ασία, κάνει απογόνους από τα ευλογημένα εκείνα μέρη να ξαναγυρίσουν πίσω, να ξανασυνδεθούν με τις ρίζες τους, να ανάψουν ένα κερί και να δούν τον τόπο καταγωγής τους. Αυτό το βλέπουν και οι γείτονες και καταλαβαίνουν ότι κάτι αλλάζει. Γι’  αυτό και παρέχουν τα πάντα στις μετακινήσεις του Πατριάρχου και της συνοδείας του. Κορυφαία και θαυμαστά γεγονότα είναι η επαναλειτουργία του Παλλαδίου του Ποντιακού Ελληνισμού της Παναγίας Σουμελά και μόλις πέρυσι και φέτος της Ιεράς Μονής Παναγίας Φανερωμένης στην Ιστορική Κύζικο.

    Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, όμως, προσπαθεί και το έχει πετύχει να ανάψει και πάλι ορισμένες από τις λυχνίες της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Πολλοί πίστευαν ότι ήρθε το τέλος του Πατριαρχείου. Πολλοί επίσης έλεγαν ότι οι Αρχιερείς του Θρόνου δεν έχουν  ποίμνιο και επομένως είναι μακράν της πραγματικότητος. Ο Πατριάρχης όμως απέδειξε ότι αυτό δεν ισχύει. Για τον λόγο αυτό χειροτονεί νέους Αρχιερείς με γνώσεις, με αγάπη για την Εκκλησία, για την Ρωμηοσύνη και για το Γένος και τους θέτει στις λυχνίες. Μητροπόλεις όπως η Προικόνησος, το Ικόνιο, το Μυριόφυτο, τα  Μύρα, τα Σύναδα, τα Σάσιμα, τα Δαρδανέλλια,η Καλλίπολις, η Προύσα, οι Κυδωνιές, η Σηλυβρία, η Αδριανούπολη, και τώρα η Σμύρνη. Για να μην μιλήσουμε για την ανάσταση πολλών Επισκοπών με Επισκόπους, με τελευταίο τον άρτι εκλεγέντα και χειροτονηθέντα Ερυθρών Κύριλλο, και που πιστεύουμε ότι θα ακολουθήσουν και άλλες λυχνίες πού περιμένουν. 

   Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, συνεχίζοντας την ιστορία της Μεγάλης Εκκλησίας, κουβαλώντας τα πάθη και τον σταυρό της Ρωμηοσύνης, αναδεικνύεται σε ένα μεγάλο Ηγέτη. Με το φώς της ακοίμητης κανδήλας της Μεγάλης Εκκλησίας πού φιλοξενείται στο αείφωτο Φανάρι, φωτίζεται και φωτίζει την Οικουμένη. Ο Πατριάρχης Βαρθολμαίος 25 χρόνια αγωνίζεται, σταυρώνεται, αλλά και ανίσταται. Κουβαλά επάνω του τα στίγματα του Χριστού και της Πονεμένης Ρωμηοσύνης.

    Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προχωρά, με γνώμονα την Εκκλησία και τον Χριστό. Δεν δειλιά, αλλά κλείνοντας τα αυτιά του στις σειρήνες πού μόνο χολή ξέρουν να εκτοξεύουν συνεχίζει την πορεία του, οδηγώντας την Εκκλησία και το Γένος σε δρόμους λαμπρούς. Προχωρά, γιατί ξέρει το του ποιητού της Ρωμηοσύνης: «Την Ρωμηοσύνη μην την κλαίς. Εκεί πού πάει να σκύψει με το λουρί στο σβέρκο, με το σουγιά στο κόκκαλο, νάτην πετιέται από ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει, και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου».

 Παναγιώτατε, θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά, αλλά ξέρουμε ότι θα προσκρούσουμε στο ταπεινό του χαρακτήρος Σας. Εμείς Σας ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας, πολλά, καλά και ευλογημένα τα έτη και η πατριαρχεία Σας. Ο Θεός να Σας ευλογεί, να Σας αγιάζει και να Σας μακροημερεύει. Βαρθολομαίου του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου, πολλά και ευλογημένα τα έτη». 

Ταπεινά και υιϊκά,

Αρχιμ. Ιωακείμ Οικονομίκος.

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Κίτρους.    

http://www.amen.gr