Σχολιάστε

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΚΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

          

  Ημέρα γιορτής σήμερα , για όλους μας. Θα βιαστούν πολλοί, ν’ απαντήσουν: ναι, είναι του «ασώτου» λογικό είναι. Όμως θα διαψευστούν. Είναι η γιορτή της ανθρωπότητας για την παρουσία του Χριστού στον κόσμο. Είναι η γιορτή της χριστιανοσύνης για τον αληθινό Θεό μας, που είναι ένας Πατέρας μοναδικός , ευσπλαχνικός, πολυέλεος, που δεν λογαριάζει θυσίες, που δεν ζητάει ευθύνες, που δεν τιμωρεί, που δεν εξουθενώνει, αλλά που με την παρουσία Του πλημμυρίζει την ανθρώπινη ατμόσφαιρα, με την άπειρη μακροθυμία και μοναδική αγάπη Του.

            Οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε, ότι ακόμη και μόνο η σημερινή ευαγγελική περικοπή να σωζόταν, απ’ όλα τα ευαγγέλια, θ’ αρκούσε για τον άνθρωπο να γνωρίσει ποιος είναι ο Θεός του και τι οφείλει ο ίδιος να πράξει.

            Είναι η απλή ιστορία που δεν έχει ονόματα, αλλά που μπορεί να συναντήσουμε σε κάθε σπίτι, σε κάθε οικογένεια, απανταχού της γης.

            Ένας πατέρας πλούσιος, με όλα τα δώρα του Θεού και πάνω από όλα, δυο δικά του παιδιά. Με τις συνθήκες της εποχής , ο μεγαλύτερος λάμβανε τα 2/3 της περιουσίας του πατέρα, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά κληρονομούσαν από το 1/3.

            Ο μικρότερος γιος αποφασίζει να ζήσει μόνος του. Δεν του αρκούσε η ασφάλεια, η τρυφή, που απολάμβανε ζώντας με τον πατέρα του. Ήθελε να φύγει, να ξενιτευτεί, να χαρεί τη ζωή του. Παίρνει το θάρρος να ζητήσει ότι ο νόμος προβλέπει. Ο πατέρας του χωρίς δεύτερη λέξη, χωρίς καμία αντίρρηση, του δίνει ό,τι ζητάει.

            Σε μια χώρα μακρινή, άγνωστη, ξένη συναντά την δεύτερη πατρίδα του. Αλλά αποδεικνύεται ανώριμος και άσωτος. Ξοδεύει τα πάντα, σε γλέντια και χορούς, σε αμαρτωλές διασκεδάσεις, λησμονώντας ότι όλα αποδεικνύονται εφήμερα, όλα έχουν ημερομηνία λήξης όταν απουσιάζει ο Θεός. Και σαν να μην έφταναν όλα τ’ άλλα, έρχεται ένας λιμός ισχυρός, να επιτείνει την φτώχεια και πείνα του. Και τότε αρχίζει να γνωρίζει το αληθινό πρόσωπο της χώρας εκείνης. Κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτόν. Τρέχει πίσω από έναν εκ των πολιτών, εκλιπαρώντας για έλεος. Εκείνος τον στέλνει στα χωράφια, να βοσκήσει χοίρους. Αλλά η πείνα του μεγάλη. Και τα ξυλοκέρατα, δεν περισσεύουν από τα ζώα.

            Η εξαθλίωση , η ταπείνωση μεγάλες!!. Αναρωτιέται: «ποιος ήμουν και πως κατάντησα. Τι αλήθεια απολάμβανα και σε τι δυστυχία έχω πέσει. Αλλά έπρεπε να πέσω τόσο χαμηλά, για να καταλάβω; Και τώρα τι γίνεται; Υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει σωτηρία;»

            Οι προσευχές και οι ευχές του πατέρα του, όμως έκαναν το θαύμα τους. Φωτίστηκε, συνήλθε, επέστρεψε ο αληθινός εαυτός του. Ναι , άλλαξε ολόκληρος. Δεν το σκέφτηκε πολύ. Θα πει: «θα επιστρέψω στον πατέρα μου. Θα του φωνάξω ότι αμάρτησα στο Θεό και σε σένα, ότι λέρωσα το όνομά σου. Ότι αποδείχτηκα ανάξιος υιός. Αλλά δέξαι με τον μετανοούντα και κάνε με σαν έναν από των εργατών σου και πολύ, θα μου είναι.»

            Αλλά τα σχέδια του πατέρα του, είναι διαφορετικά. Θ’ αποδειχτούν όταν τον αντικρίσει άσιτο, κουρελιασμένο, αδύναμο, να ξεπροβάλλει από μακριά. Θα τρέξει να τον αγκαλιάσει, να τον καταφιλήσει. Απίστευτα πράγματα για τους πατεράδες εκείνης της εποχής. Είπαμε όμως, αυτός ο πατέρας δεν μοιάζει με κανέναν, γιατί πολύ απλά είναι ο Ίδιος ο Θεός που ήρθε στον κόσμο να μαζέψει και να σώσει το απολωλός πρόβατο.

            «Πατέρα αμάρτησα στο Θεό και σε σένα, και δεν αξίζω να λέγομαι παιδί σου», είναι τα λόγια που προλαβαίνει να εκστομίσει. Αλλά ο πατέρας του, του επιφυλάσσει και άλλες εκπλήξεις.

Γυρίζει στους δούλους του, τους αγγέλους και θα τους πει:

«Ντύστε τον με την καλύτερη στολή. Βγάλτε του το ένδυμα της αμαρτίας, της φθοράς και δώστε του την άφθαρτη στολή της χάρης του Θεού. Φορέστε του το δαχτυλίδι στο χέρι, γιατί είναι σημάδι της εξουσίας που απολαμβάνει ζώντας κοντά μας. Βάλτε του υποδήματα στα πόδια. Δεν είναι πια δούλος της αμαρτίας , αλλά ελεύθερος και ζωντανός. Και το σπουδαιότερο.   σφάξτε το πιο καλοαναθρεμμένο μοσχάρι, να το φάμε όλοι μαζί και να χαρούμε. Ναι, αξίζει να θυσιαστεί ο μονογενής Υιός Μου, ο Χριστός, για να σωθεί κάθε άνθρωπος. Αξίζει να προσφέρεται ως Θεία Ευχαριστία, ως καθημερινή τροφή, ως προεόρτια της Θείας Βασιλείας των Ουρανών. Γλεντήστε με όλη την δύναμη της καρδιάς σας, στον ουρανό και τη γη. Ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».

Τότε όλοι, άγγελοι και άνθρωποι, πανηγυρίζουν για την επιστροφή του πλανεμένου ανθρώπου. Χαίρονται, γιατί επέστρεψε σπίτι του. Γιατί ο παράδεισος είναι το αληθινό σπίτι μας και κανένα άλλο!!

Αλλά αλήθεια , χαίρονται όλοι; Μήπως υπάρχει κάποιος που διαφωνεί; Ναι , δυστυχώς υπάρχει κάποιος. Όχι κάποιος ξένος, κάποιος εχθρός του, αλλά το ίδιο το αίμα του, ο μεγαλύτερος αδελφός του.!!

Επιστρέφει και εκείνη την ημέρα αργά από τα χωράφια, όπως γινόταν σχεδόν καθημερινά. Κάνει να πλησιάσει στο σπίτι του, αλλά κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει. Ακούει μουσικές και χορούς. Του φαίνεται παράξενο, πρωτόγνωρο. Δεν τολμά καν να εισέλθει. Γιατί άραγε;

Φωνάζει έναν από τους υπηρέτες και τον ρωτά τι συμβαίνει στο σπίτι του. Μαθαίνει ότι έχει επιστρέψει ο μικρότερος αδελφός του και ο πατέρας του έσφαξε τον μόσχο τον σιτευτό , για να γιορτάσουν όλοι μαζί για τον ερχομό του.

Τι έκπληξη στ’ αλήθεια!! Αλλά κάτι συμβαίνει στην ψυχή του. Δεν χαίρεται , δεν πανηγυρίζει. Τι τον νοιάζει αυτόν ο ερχομός του άσωτου αδελφού του. Γι’ αυτόν παραμένει ένας άσωτος, χωρίς όνομα , χωρίς λύπηση!! Θυμώνει πολύ και το δείχνει. Δεν μπαίνει μέσα, δεν έχει θέση ανάμεσα σ’ αυτούς. Ο ίδιος ανήκει στους καθώς πρέπει ανθρώπους.

Και τότε επεμβαίνει η αγάπη του Πατέρα, για να φανερώσει ξανά το αγνό και μοναδικό πρόσωπό της. Αρχίζει να τον παρακαλεί. Του ζητάει ικετευτικά να εισέλθει μαζί του στη γιορτή του αδελφού του που είναι και δική του γιορτή. Εκείνος όμως αρνείται πεισματικά να υπακούσει:

«Εγώ τόσα χρόνια σου δουλεύω και ποτέ δεν παράκουσα εντολή σου, κι όμως σε μένα δεν έδωσες ούτε ένα κατσίκι. Όταν όμως ήρθε αυτός ο γιος σου, που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες, έσφαξες για χάρη του το σιτευτό μοσχάρι».

Είναι πολύ μεγάλη η ασθένεια του μεγαλύτερου παιδιού του. Πάσχει από ηθικό βόλεμα. Νομίζει ότι αρκεί η απλή υπακοή, η επιφανειακή, για να τον καταστήσει άξιο και ικανό. Μόνο που από την καρδιά του απουσιάζουν η αγάπη, η συγχώρεση, η συμφιλίωση, το έλεος, η αναγνώριση και στον άλλον να κάνει λάθος. Απουσιάζει η αποδοχή της καρδιάς του, ότι και οι άλλοι άνθρωποι, έστω κι αν αμάρτησαν πολύ, μπορούν ξανά να γίνουν πάλι δεκτοί, στο σπίτι του Θεού- Πατέρα.

Η αγάπη του πατέρα του όμως, είναι χωρίς όρια. Προσπαθεί ν’ ακουμπήσει στο ταραγμένο μυαλό του παιδιού του. Θα του πει, γεμάτος καλοσύνη:

«Παιδί μου, εγώ σε θεωρώ ότι είσαι παιδί μου, αν και εσύ ξέχασες να με πεις πατέρα σου. Είσαι πάντοτε μαζί μου κι όλα τα δικά μου είναι και δικά σου. Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε , γιατί ο αδελφός σου κι όχι «αυτός», όπως τον ανέφερες, ήταν νεκρός πνευματικά. Χτυπημένος από τις δαιμονικές δυνάμεις που βρήκαν πρόσφορο έδαφος και τον άφησαν αναίσθητο, ευτυχώς όμως δεν τον τελείωσαν. Ήταν χαμένος μέσα σε κόσμους απατηλών ψευδαισθήσεων , δημιουργήματα του μισόκαλου σατανά. Κατάφερε παρ’ όλα αυτά τα χτυπήματα να μείνει αλώβητος και σώος. Μετάνιωσε ειλικρινά. Ανανέωσε το βάπτισμα με τα δάκρυα της συγνώμης. Έπαθε πολλά, αλλά έμαθε περισσότερα. Έφτασε πολύ χαμηλά, βρήκε όμως την δύναμη να σηκωθεί από τον βούρκο. Τώρα βρίσκεται ανάμεσά μας, όρθιος, ζωντανός. Περιβάλλεται ξανά από ανθρώπους που τον αγαπούν πραγματικά και περίμεναν πολύ γι’ αυτή την ευλογημένη ημέρα. Τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να πειστεί να τρέξει να τον αγκαλιάσει και να γιορτάσει μαζί του;»

Την απάντηση του μεγάλου παιδιού του, δεν θα την μάθουμε ποτέ!. Πόση σημασία έχει στ’ αλήθεια; Ποια ωφέλεια θα είχαμε αν την μαθαίναμε; Μάλλον καμία!! Γι’ αυτό και πολύ σοφά ο Κύριός μας προτίμησε να διακόψει σε αυτό το σημείο, την διήγησή Του.

Στον σημερινό ταραγμένο κόσμο μας, που κυριαρχείται από τα πάθη, τις ανομίες, το καρναβαλίστικο θέαμα , κατάλοιπο του προχριστιανικού ειδωλολατρικού κόσμου, τις μικρές και μεγάλες παρανομίες, την έλλειψη κοινωνικότητας, την συνεχιζόμενη εγκληματικότητα απέναντι στη φύση, την απαξίωση των εντολών του Θεού, μαζί με το πολλαπλό έλλειμμα φόβου Θεού, έρχεται το αντίδοτο, η μεγάλη αρετή της Μετανοίας!

«Η μετάνοια», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, στην περίφημη «Κλίμακά» του, «δεν είναι μια απλή μεταμέλεια , είναι η οριστική και αμετάκλητη ρήξη με το παρελθόν μας. Είναι η αγορά της ταπείνωσης, η κόρη της ελπίδος και αποκήρυξη κάθε απελπισίας. Είναι η συμφωνία με τον Θεό για νέα ζωή».

Μέσα στην τόσο όμορφη κατανυκτική ατμόσφαιρα του Τριωδίου, ενώνονται οι προσευχές των πιστών προς τον Θεό. Θέλουμε να επιστρέψουμε από την εξορία του παραδείσου, που μας οδήγησε η αφροσύνη των πρωτοπλάστων. Θέλουμε να γίνουμε και πάλι αιώνιοι κάτοικοι της Ουράνιας Βασιλείας. Έως ότου γίνει αυτό πραγματικότητα, ας συνεχίσουμε να ψάλλουμε ικετεύοντας όλοι μαζί τον Θεό – Πατέρα μας:

«Τῆς μετανοίας ᾂνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα.

Ὀρθρίζει γάρ τό πνεῡμα μου,

πρός ναόν τόν ᾃγιόν Σου.

Ναόν φέρων τοῡ σώματος ὅλον ἐσπιλωμένον.

Ἀλλ’ ὡς οἰκτίρμων κάθαρον

εὐσπλάχνω Σου ἐλέει»

        ΑΜΗΝ

 https://agioskosmasoaitolos.wordpress.com

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: