Εορτάζοντες την 16ην του μηνός Φεβρουαρίου 2014

 

 

 

Κυριακή του Ασώτου 

  

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΜΦΙΛΟΣ, ΟΥΑΛΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ, ΣΕΛΕΥΚΟΣ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ, ΗΛΙΑΣ, άλλος ΗΛΙΑΣ, ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΗΣΑΪΑΣ, ΣΑΜΟΥΗΛ ΚΑΙ ΔΑΝΙΗΛ

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΟΥΘΑΣ ο επίσκοπος και οι ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ που μαρτύρησαν στην Περσία και τα λείψανα τους μεταφέρθηκαν στην Μαρτυρούπολη

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ Πατριάρχης Κων/πολης

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ο νέος οσιομάρτυρας

 

 

Αναλυτικά

 

Κυριακή του Ασώτου

Βιογραφία
Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην πολύ διδακτική παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ.15,13-32). Η παραβολή ομιλεί για ένα πλούσιο νέο ο όποιος άσωτα κατασπατάλησε την περιουσία του σε χώρα μακρινή και στο τέλος κατάντησε να βόσκει χοίρους. Τότε μετανόησε και επέστρεψε στον πατέρα του, που τον δέχθηκε με άπειρη αγάπη και στοργή.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας διέσωσε την παραβολή αυτή ως εξής: «Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. Καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. Οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. ῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη». (Λουκ. 15, 11 – 32)

Απόδοση: «Υπήρχε κάποιος πατέρας που είχε δυο γιους. Ο δεύτερος, κάποια στιγμή, ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του και έφυγε σε μακρινές χώρες, όπου σπατάλησε την περιουσία του σε ασωτίες. Τα χρήματα κάποτε τελείωσαν και στην περιοχή έπεσε μέγας λιμός. Αναγκάστηκε να γίνει χοιροβοσκός και να προσπαθεί να χορτάσει από τις βρωμερές και ευτελείς τροφές των χοίρων. Μέσα στη δίνη του θυμήθηκε την αρχοντική ζωή στο πατρικό σπίτι. Θυμήθηκε πως ακόμα και οι δούλοι του πατέρα του ζούσαν ασύγκριτα καλλίτερη ζωή από τη δική του. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση να γυρίσει στο σπίτι του και να ζητήσει από τον πατέρα του να τον συγχωρήσει και να τον προσλάβει ως δούλο του. Όμως ο στοργικός πατέρας του τον δέχτηκε ως γιο του και τον περιποιήθηκε δεόντως, παρά τις διαμαρτυρίες του μεγάλου γιου του, διότι «νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ήν και ευρέθη».

Η παραβολή είναι ανεξάντλητη σε νοήματα, αφού, όπως λέγεται, ολόκληρο το έργο της Θείας Οικονομίας ευρίσκεται μέσα σ’ αυτή. Το βαθύτερο νόημα της παραβολής είναι τετραπλό:
α. Η απελπιστική κατάσταση στην οποία φθάνει ο αμαρτωλός.
β. Η ανάγκη μετανοίας και τα σωτήρια αποτελέσματα της.
γ. Το μέγεθος της θείας Ευσπλαχνίας στην οποία μπορούν να στηρίζονται και οι πλέον αμαρτωλοί, ώστε να μη φθάνουν ποτέ στην απελπισία. Κανένα αμάρτημα, όσο μεγάλο κι αν θεωρείται, δεν μπορεί να υπερνικήσει τη φιλάνθρωπη γνώμη του Θεού και
δ. Η αποφυγή του αισθήματος της αυτάρκειας του δικαιωμένου, όπως θεωρούσε τον εαυτό του ο πρεσβύτερος υιός.

Εάν λοιπόν συναισθανθούμε την πραγματική πνευματική μας κατάσταση και με ειλικρίνεια ομολογήσουμε τα λάθη μας και την κατασπατάληση των ταλάντων πού μας χάρισε ο Θεός, θα καταλάβουμε ότι αυτή την Κυριακή όλοι μας εορτάζουμε και όλοι, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε άσωτοι υιοί, απομακρυνθέντες από τον «Οίκον του Ουρανίου Πατρός μας».

Κοντάκιον
Ἦχος γ’.
Τῆς πατρῴας δόξης σου, ἀποσκιρτήσας ἀφρόνως, ἐν κακοῖς ἐσκόρπισα, ὅν μοι παρέδωκας πλοῦτον· ὅθεν σοι τὴν τοῦ Ἀσώτου, φωνὴν κραυγάζω· Ἥμαρτον ἐνώπιόν σου, Πάτερ οἰκτίρμον· δέξαι με μετανοοῦντα, καὶ ποίησόν με, ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΜΦΙΛΟΣ, ΟΥΑΛΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ, ΣΕΛΕΥΚΟΣ, ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ, ΗΛΙΑΣ, άλλος ΗΛΙΑΣ, ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΗΣΑΪΑΣ, ΣΑΜΟΥΗΛ ΚΑΙ ΔΑΝΙΗΛ

Όλοι οι Άγιοι αυτοί έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανου. Το εντυπωσιακό είναι ότι, ενώ όλοι κατάγονταν από διαφορετικούς τόπους, ήταν στενώτατα ενωμένοι με το σύνδεσμο της χριστιανικής αγάπης, πού είναι ο μόνος άρρηκτος σύνδεσμος αγάπης και δίνει ζωή σ’ όλες τις αρετές του αγωνιζόμενου χριστιανού. Μάλιστα, ο Απ. Παύλος τονίζει: «επί πάσι δε τούτοις την άγάπην, ήτις εστί σύνδεσμος της τελειότητας»1. Δηλαδή, πάνω σ’ όλα αυτά (τα καλά έργα) βάλτε την αγάπη, πού είναι σαν κρίκος και δένει όλες τις αρετές σε τέλειο σύνολο. Σαν ένα τέτοιο αρμονικό σύνολο και οι ενάρετοι αυτοί άνθρωποι εργάζονταν στην Καισαρεία (της Παλαιστίνης). Ή μπόρα, όμως, του διωγμού (290) έπληξε και αυτούς και ομολόγησαν με θάρρος το Χριστό, μπροστά στον έπαρχο Φιρμιλιανό. Και οι μεν Πάμφιλος, Ούάλης, Παύλος, Σελεύκιος, Ηλίας, Ιερεμίας, Ησαΐας, Σαμουήλ και Δανιήλ, μετά από φρικτά βασανιστήρια αποκεφαλίζονται ο ένας μετά τον άλλο. ο δε Θεόδουλος πεθαίνει με σταυρικό θάνατο. Και τέλος, ο Πορφύριος, πού ήταν υπηρέτης του Άγιου Παμφίλου, και ο Ιουλιανός, όταν πήγαν να παραλάβουν τα λείψανα των μαρτύρων, ο έπαρχος κατάλαβε ότι ήταν κι αυτοί χριστιανοί και διέταξε να τους ρίξουν στη φωτιά. Έτσι, ενώθηκαν και αυτοί με τους υπόλοιπους μάρτυρες και προστέθηκαν όλοι μαζί στο χορό των γενναίων αθλητών του Χριστού.

1. Προς Κολασσαεΐς, γ’ 14.

 

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν δωδεκάριθμον, Μαρτύρων φάλαγγα, ἀνευφημήσωμεν, ἐνθέοις ἄσμασι, Πάμφιλον Παῦλον Σαμουήλ, Οὐάλεντα καὶ Ἠλίαν, Ἱερεμίαν, Σέλευκον, Δανιὴλ καὶ Πορφύριον, Ἰουλιανὸν ὁμοὺ Ἠσαΐαν Θεόδουλον αὐτοὶ γὰρ τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων, πάσιν ἠμὶν ἐξιλεοῦνται.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οἱ Μάρτυρες σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτῶν, τὸ στέφος ἐκομίσαντο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· σχόντες γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλον· ἔθραυσαν καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτῶν ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΟΥΘΑΣ ο επίσκοπος και οι ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ που μαρτύρησαν στην Περσία και τα λείψανα τους μεταφέρθηκαν στην Μαρτυρούπολη

Ό όσιος Μαρουθάς (πού ήταν επίσκοπος Ταγρίτης στη Μεσοποταμία) έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Θεοδοσίου (379-395), ο όποιος τον έστειλε κάποτε με επίσημη εντολή στο βασιλιά των Περσών (Ίσδιγέρθή). Αυτός αισθάνθηκε βαθύ σεβασμό προς το Χριστιανό Επίσκοπο, του οποίου θαύμασε το ήθος και τη συμπεριφορά. Μάλιστα, έμεινε υποχρεωμένος απέναντι στον Μαρουθά, διότι ο όσιος θεράπευσε την βασιλοκόρή, πού έπασχε από δαιμόνιο. Τον ρώτησε τότε, ποια χάρη ήθελε άπ’ αυτόν. ο επίσκοπος Μαρουθάς απάντησε, ότι τίποτα άλλο δεν ζητούσε παρά μόνο να του επιτραπεί να κτίσει πόλη, στην οποία θα μεταφέρονταν τα λείψανα όλων των Αγίων, πού μαρτύρησαν στην Περσία. ο βασιλιάς δέχτηκε. Χορήγησε λοιπόν την απαιτούμενη δαπάνη και ή πόλη κτίστηκε, και ονομάστηκε Μαρτυρούπολη. Ή πόλη αυτή βρίσκεται στη Μεγάλη Αρμενία προς τον Νυμφαίο ποταμό, έγινε μάλιστα με τον καιρό και επισκοπική έδρα. Αξιοσημείωτο δε είναι, ότι, ύστερα από αρκετά χρόνια, ο επίσκοπος Μαρουθας πέθανε ακριβώς την επέτειο της ημέρας, πού είχε εγκαινιάσει την Μαρτυρούπολη. Την ήμερα αυτή της μνήμης του, συνεορτάζουμε και για το σύνολο εκείνο των μαρτύρων, γνωστών και αγνώστων, πού τα λείψανα τους κατέθεσε στην πόλη εκείνη. (Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο όσιος Μαρουθας, συνέγραψε πολλά μαρτύρια των συγχρόνων αυτού μαρτύρων, στη Συριακή γλώσσα, δημοσιευθέντα υπό του Ασσαμάνη).

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ Πατριάρχης Κων/πολης

Ό άγιος Φλαβιανός ήταν πρεσβύτερος της Αρχιεπισκοπής Κων/πολης και σκευοφύλακας του ναού της Άγιας Σοφίας. Διαδέχτηκε τον επίσης άγιο Αρχιεπίσκοπο Κων/πολης Πρόκλο κατά το 447. Σαν Αρχιεπίσκοπος ο Φλαβιανός, καταδίκασε με τοπική Σύνοδο, πού έγινε το 448, την πλάνη του άρχιμανδρίτου Ευτυχούς, πού έλεγε ότι ο Χριστός είχε μόνο θεία φύση, ή οποία άπερρόφησε εντελώς την ανθρωπινή. Συγχρόνως δε, ή Σύνοδος αυτή καθαίρεσε και αφόρισε τον Ευτυχή. Άλλ’ ο Ευτυχής, με την υποστήριξη της πολιτικής εξουσίας και του αναξίου Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διοσκόρου, κατάφερε να συγκροτηθεί, τον Αύγουστο του 449 στην ‘Έφεσο, Σύνοδος ή λεγόμενη ληστρική Σύνοδος. Κατά τη Σύνοδο αυτή, όλα ήταν προετοιμασμένα κατά του Φλαβιανού, και μάλιστα, όχλος με επικεφαλής αγρίους μοναχούς και υπό την αρχηγία ενός ρασοφόρου τέρατος, του αρχιμανδρίτη Βαρσουμά, εισέβαλαν στη Σύνοδο και κακοποίησαν βαριά τον Φλαβιανό, ο όποιος μετά τρεις ήμερες πέθανε από τις πληγές, πού του προκάλεσαν οι φονείς του. ‘Αλλά μετά δύο χρόνια, το 451, στη Δ’ Οίκ. Σύνοδο, ή αίρεση καταδικάσθηκε, ο Ευτυχής αναθεματίστηκε και ο Διόσκορος καθαιρέθηκε. Το δε λείψανο του Άγιου άνακομίσθηκε στην Κων/πολη, στο ναό των αγίων Αποστόλων.

 

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ

Ό όσιος Φλαβιανός πήγε στην κορυφή ενός όρους, όπου έκτισε ένα μικρό κελί. Εκεί μέσα κλείστηκε και πέρασε 60 ολόκληρα χρόνια, με αυστηρή νηστεία, προσευχή και χωρίς να έλθει σε επαφή με κανέναν άνθρωπο. Από κάποιο μέρος έβγαζε μόνο τα χέρια του για να παραλάβει την τροφή του, πού ήταν βρεγμένα όσπρια μια φορά τη βδομάδα. Έτσι ο Θεός τον προίκισε με το θαυματουργικό χάρισμα, πού με την προσευχή του, θανάτωσε μεγάλο δράκοντα, έδιωξε από κάποιο χωράφι τις ακρίδες πού θα το κατέστρεφαν, έβγαλε το δαιμόνιο από κάποιον νέο και τον μαστό κάποιας γυναίκας θεράπευσε από καρκίνο. Έτσι άγια αφού έζησε παρέδωσε στον Θεό την μακάρια ψυχή του.

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ο νέος οσιομάρτυρας

Βλέπε τη βιογραφία του στις 5 Ιανουαρίου.

ΠΗΓΕΣ:http://pigizois.net/index2.php, http://www.saint.gr/3724/saint.aspx 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s