ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥ

Είπε τότε κάποιος από το πλήθος σ’ αυτόν: «Δάσκαλε, πες στον αδελφό μου να μοιραστεί μαζί μου την κληρονομιά». Εκείνος του είπε: «Άνθρωπε, ποιος με κατάστησε κριτή ή διανεμητή επάνω σας;» Και είπε προς αυτούς: «Προσέχετε και φυλάγεστε από κάθε πλεονεξία, γιατί, όταν έχει κάποιος περίσσια, η ζωή του δεν προέρχεται από τα υπάρχοντά του». Είπε μάλιστα μια παραβολή προς αυτούς, λέγοντας: «Κάποιου πλούσιου ανθρώπου κάρπισαν τα χωράφια με ευφορία. Και διαλογιζόταν μέσα του, λέγοντας: “Τι να κάνω, επειδή δεν έχω πού να συνάξω τους καρπούς μου”; Και είπε: “Αυτό θα κάνω: θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες και θα συνάξω εκεί όλο το σιτάρι και τα αγαθά μου, και θα πω στην ψυχή μου: ‘ Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά που κείτονται για έτη πολλά• αναπαύου, φάγε, πιες, ευφραίνου’. Είπε τότε σ’ αυτόν ο Θεός: Άφρονα, αυτήν τη νύκτα απαιτούν την ψυχή σου από εσένα• και αυτά που ετοίμασες ποιανού θα είναι”; Έτσι γίνεται σ’ όποιον θησαυρίζει για τον εαυτό του και δεν πλουτίζει για το Θεό».

Έναν δυστυχισμένο πλούσιο συναντήσαμε σήμερα στο ταξίδι μας, στον θαυμαστό κόσμο της Ιουδαίας του Κυρίου. Μα θα πουν πολλοί: δυστυχισμένος που είχε τόσα πολλά αγαθά, κι εκείνη τη χρονιά μάλιστα οι σοδειές του αυξήθηκαν τόσο πολύ; Ναι, αδελφοί μου, δυστυχισμένος γιατί ζούσε απομονωμένος , έρημος, σκλάβος, στον κόσμο της πλεονεξίας του που δημιούργησε μόνος του.
Και είναι μικρή αμαρτία η πλεονεξία; Ειδωλολατρία την ονομάζει ο Απόστολος Παύλος. Δούλος του χρήματος και των υλικών αγαθών είναι. Μόνον που για τον ίδιο τον πλεονέκτη ,θεό τα ονομάζει και για την παρουσία τους ζει και αναπνέει.
Έτσι ζούσε και ο σημερινός πλούσιος , άφρον μάλιστα , χωρίς φρένα , χωρίς όρια στην ζωή του. Τα χωράφια έδωσαν σοδειά μεγάλη. Δικά του τα ονομάζει , αλλά πόσο δικά μας είναι αυτά που ο Θεός έχει δημιουργήσει; Ο ψαλμωδός το λέει καθαρά:
«Του Κύρίου η γη και ότι τη γεμίζει,
η οικουμένη κι όσοι μένουνε σ’ αυτήν».
Αλλά που να το θυμηθεί αυτό μέσα στην παραζάλη που του δημιούργησε η μεγάλη χαρά, για τα πολλά αγαθά που συσσωρεύτηκαν κοντά του. Ένα βάσανο τον έκαιγε όμως:”πως θα απολαύσει τα’ αγαθά του καλύτερα.” Πως δηλαδή θα τα διατηρήσει μαζί του χωρίς απώλειες , χωρίς να στερηθεί έστω και ενός. Τι καημός αληθινός, τι πόνος!!. Μας συγκινεί πολύ η κατάστασή του!!!. Κρίμα που δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε, ν’ απαλλαγεί από το τόσο μεγάλο φορτίο σκέψεων που κουβαλάει!!
Αλλά αυτός ο ανώνυμος πλούσιος, μας θυμίζει τον άλλον ανώνυμο πλούσιο στην παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, βρίσκει την λύση. Και τι λύση:
«Θα γκρεμίσει τις αποθήκες του και θα χτίσει μεγαλύτερες για να συγκεντρώσει εκεί τα πολλά αγαθά του».
Αλήθεια δεν είναι τρομερά έξυπνη η ιδέα του;!!!. θα γκρεμίσει, λέει τις παλιές μικρές αποθήκες.!! Ναι και μέχρι να φτιάξει τις μεγαλύτερες που θα βάλει την σοδειά του; Αυτό δεν το σκέφτηκε; Και πως θα γινόταν αυτό . μέσα στον τόσο παραλογισμό που του δημιούργησε πλεονεξία του;
Περιχαρής θα μπορεί να πει τότε στον εαυτό του:
«ψυχή μου τώρα έχεις πολλά αγαθά που αρκούν για πολλά χρόνια. Τρώγε, πίνε , διασκέδαζε». Είπε τη λέξη ψυχή μου. Αλήθεια με αυτά τρέφεται, και χρειάζεται για να ζήσει η ψυχή του ανθρώπου;;. Ούτε αυτό δεν ήταν σε θέση να καταλάβει; Τι άραγε συνέβαινε στο άρρωστο μυαλό του; Δεν πέρασε καθόλου η σκέψη, ότι η ψυχή ενός ανθρώπου τρέφεται με πνευματικά αγαθά, με αρετές, με θεία κοσμήματα; Δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτήν καθόλου; Τότε πως λέει στην ψυχή του να τραφεί με υλικά και πρόσκαιρα αγαθά; Ή μήπως είχε ξεχάσει από την σκλαβιά της αμαρτίας που ζούσε την θεία συγγένεια της ψυχής του; Αυτό που ο ίδιος όμως είχε λησμονήσει, έρχεται να του θυμίσει ο πολεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Θεός.
Γιατί μήπως είχε κανένα παράπονο από τον Κύριό του; Δεν του πρόσφερε όσα αγαθά θα ήθελε και περισσότερα, μήπως κάποια στιγμή φιλοτιμηθεί και σκεφτεί τον ευεργέτη τον δικό του αλλά και ολάκερης της ανθρωπότητας; Αλλά αυτός που, μυαλό για τον ουρανό. Η γη του έφτανε, και του αρκούσε. Στην λήθη που έπεσε, έρχεται λοιπόν ο Θεός να του θυμίσει κάτι που ξέχασε. Τι;!! Τον θάνατό του!!. «Την νύχτα αυτή οι δαίμονες ζητάνε την ψυχή σου», του λέει ο Θεός, γιατί σε αυτούς με την ζωή σου δυστυχώς ανήκεις, και τα’ αγαθά που ετοίμασες που θα πάνε;
Ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Τα όνειρα , τα ατελείωτα θα, έμειναν έτσι ανολοκλήρωτα. Το μόνο σίγουρο «θα» γι’ αυτόν και για όλους μας είναι η λέξη θάνατος που αρχίζει από «θα».
Ο θάνατος είναι γι’ αυτούς που αδιαφορούν για την ύπαρξή του, που ζουν σαν να μην υπάρχει, που πιστεύουν ότι θα ζήσουν για πάντα σε αυτή την γη. Σε όλους τους άλλους ανθρώπους ο θάνατος είναι η μετάβαση στην ζωή της αιωνιότητας, στην μακαριότητα του παραδείσου.
Ο άφρων πλούσιος γέμισε την ζωή του με πρόσκαιρα αγαθά που δεν του ανήκαν μάλιστα. Τα είδε σαν την μόνη αληθινή περιουσία επί της γης και βάσισε την ύπαρξή του σε αυτά. Πόσο όμως δικά του ήταν; Ας αφήσουμε τον Μέγα Βασίλειο ν’ απαντήσει:
«Τα αγαθά προορίζονται για όλους και αποβλέπουν με την κτήση και χρήση τους στην ευημερία όλων. Πρέπει να καλύπτουν πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου, ενώ η υπέρβαση αυτού του μέτρου οδηγεί στην πλεονεξία , στην κοινωνική αδικία και την απανθρωπιά. Ο άνθρωπος είναι οικοδόμος των αγαθών που έδωσε ο Θεός, διαχειριστής του πλούτου και όχι ιδιοκτήτης.» και συνεχίζει:
«Πολλοί πλούσιοι πρόβαλαν το επιχείρημα: ποιον αδικώ αφού όσα κατέχω είναι δικά μου; Ποια δικά σου;. Από πού τα πήρες και τα έφερες τη ζωή; Είναι σαν να πηγαίνει κάποιος στο θέατρο πρώτος, να πιάνει την καλύτερη θέση και μετά να βγάζει έξω όσους έρχονται μετά από αυτόν, θεωρώντας αποκλειστικά δικό του το θέαμα που προορίζεται για όλους. Αυτό κάνουν και οι πλούσιοι. Μαζεύουν τα αγαθά που είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους, τα θεωρούν αποκλειστικά δικά τους, επειδή πρόλαβαν αυτοί πρώτοι και τα πήραν…..Αν λοιπόν αυτός που απογυμνώνει τον ντυμένο, ονομάζεται λωποδύτης, αυτός που δεν ντύνει το γυμνό αν και μπορεί να το κάνει, δεν είναι το ίδιο; Το ψωμί που κρατάς στην αποθήκη δικό σου, είναι του φτωχού. Τα παπούτσια που σαπίζουν αχρησιμοποίητα είναι του ξυπόλυτου. Του φτωχού είναι τα χρήματα που κρύβεις βαθιά στη γη. Ώστε τόσους αδικείς, όσους μπορούσες να βοηθήσεις και το αρνήθηκες».
Σήμερα η πλεονεξία είναι ακόμη χειρότερη από ότι την εποχή του Μεγάλου Βασιλείου. Ταλανίζει και δημιουργεί στρατιές αδικούμενων σε όλη την γη. Μερικά μόνο από τα στοιχεία που παρατίθενται στη συνέχεια αρκούν για να μας πείσουν:
– Η μισή ανθρωπότητα, σχεδόν 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ζουν με λιγότερα χρήματα από 1,5 Ευρω τη μέρα…
– Σχεδόν 1 δισεκατομμύριο παιδιά ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας…
– Σχεδόν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι στις αρχές του 21ου αιώνα δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να διαβάσουν ένα βιβλίο η να υπογράψουν με το όνομά τους…
– Λιγότερα από 1% των χρημάτων που ξοδεύονται παγκοσμίως κάθε χρόνο για όπλα, αρκούν για να πάει κάθε παιδί του κόσμου στο σχολείο…
– 10,6 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν μόνο το 2003 πριν φτάσουν στα 5 τους χρόνια (περίπου 29.000 παιδιά την ημέρα)…
– 640 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν χωρίς επαρκές κατάλυμα…
– 400 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν καθαρό νερό, και
– 270 εκατομμύρια δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας…
Μας τρομάζουν τα μεγέθη αυτά. Αλλά πιο πολύ πρέπει να μας τρομάζει η δική μας ζωή που συντελεί σε όλα αυτά. Ζωή αποκομμένη από τον Χριστό, από τις εντολές του , συμβιβασμένη και αδιάφορη.
Ας σκεφτούμε ξανά ότι το έλεος και η αγάπη στους συνανθρώπους μας είναι το ασφαλές διαβατήριο για την Βασιλεία των ουρανών. Ας επιδιώξουμε να απευθύνονται σε μας, τα λόγια αυτά του Κυρίου μας, την ημέρα της Τελικής Κρίσης:
«Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω
δίψασα και μου δώσατε να πιω……..».
ΑΜΗΝ

ΠΗΓΗ΅ΕΝΟΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΔΟΥΛΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s